มู่ปิงเกอและโหลวกวานซานระเบิดพลังออกมาอย่างกะทันหัน ดั่งคมมีดสองเล่มที่บุกตะลุยไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง
โข่วอิ้งขี้เกียจจะเดิน กลับตะโกนเรียบๆ ไปทางเงาของทั้งสอง
“สู้ๆ นะทั้งสอง เรื่องความปลอดภัยของน้องเย่ไว้ใจข้าได้”
เย่ปู้หวี่งงๆ กะพริบตา “เอ๊ะ?”
เธอมองซ้ายมองขวา เหล่าหายนะรอบข้างถูกโข่วอิ้งสังหารจนถอยร่น เรียกได้ว่าเป็นผืนดินอันสงบสุขท่ามกลางความโกลาหล
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ แต่มีต้นไม้ใหญ่ให้เกาะ ทำไมจะไม่เกาะล่ะ?
เย่ปู้หวี่ดีใจสุดขีด “โข่วอิ้ง พี่ลำบากแล้วนะ”
โหลวกวานซานและมู่ปิงเกอสังหารอย่างบ้าคลั่ง ส่วนเย่ปู้หวี่อยู่ข้างหลังโบกปืนยิงสุ่มไม่เลือกหน้า แล้วยังตบหลังโข่วอิ้งเป็นระยะเพื่อแสดงความขอบคุณ
อัฒจันทร์ชมการแข่งขัน
อาจารย์บางคนชี้ปัญหา
“แบบนี้มันดีแล้วเหรอ? นักเรียนเย่ปู้หวี่อยู่ในวงป้องกันตลอดเวลา ไม่สามารถประเมินความสามารถส่วนตัวของเธอได้เลย”
“ความสามารถสายรักษาก็ดูได้แค่ผลการรักษาของเธอ ดูจากท่าทีของโหลวกวานซานและมู่ปิงเกอแล้ว ความสามารถในการรักษาของเธอน่าจะดีมาก เพียงแต่วิธีรักษา… ดูแปลกๆ ไปหน่อย”
“จะแปลกอะไร แค่นี้ก็ท้าทายหัวใจเกินไปแล้ว ใครจะไปรู้ว่าที่เธอยิงออกมานั้นเป็นกระสุนรักษาหรือกระสุนโจมตี วิธีรักษาแบบผีๆ แบบนี้ใครสอนเธอเนี่ย?”
อาจารย์ข้างๆ ยกนิ้วขึ้นจ่อปาก ฉี่…
แล้วชี้ไปที่หลานหวยอวี้ด้านหน้า พูดเงียบๆ ว่า
เป็นลูกศิษย์ของท่านผู้อำนวยการหลาน นักเรียนรับพิเศษ
อาจารย์ที่ถูกเตือนพูดไม่ออก ถ้าเป็นนักเรียนของสถาบันศึกษาสี่สัญลักษณ์ ก็ไม่ต้องแปลกใจ
นักเรียนที่นั่น ไม่ค่อยมีใครปกติ