จริง ๆ ไม่รู้เลยว่าฉุดฟ้าพังทลายใช้วิธีไหนทำให้หายนะพวกนี้ยอมนบนับ ทั้งที่ทีละตัว ๆ ดูเป็นห่วงเป็นใยกันจะแย่อยู่แล้ว
ภายในหอไท่ฉูของพวกเขา มนุษย์บางคนยังทำแบบนี้ไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการเป็นห่วงเพื่อนร่วมทีม เวลาอันตรายแล้วตีวีรันหนีเอาตัวรอด ถือเป็นเรื่องธรรมดา
ลองมองดูคนจากดินแดนสุดท้ายดูสิ พอได้ยินว่าต้องการคนช่วย แต่ละคนวิ่งเร็วกว่ากันทั้งนั้น เหมือนกลัวว่าจะไม่ทัน
คนที่ออกมาจากสถานที่นั้น ทำไมรู้สึกแปลกไปหมดเลยนะ?
แล้วยัง…คนดำตัวนี้ที่อยู่ข้างฉัน คือคนขององค์กรพิพากษาใช่ไหม
คนหอไท่ฉูรู้สึกเหมือนโดนฟันเข้าเต็ม ๆ 1000 คะแนน หกคนพวกนายนี่สถานการณ์มันเป็นยังไงกันแน่ ไม่ใช่แค่มีสายสัมพันธ์กับมหาศาลกอบกู้โลก ยังไปยุ่งเกี่ยวกับองค์กรพิพากษาอีก
กลุ่มบ้าพวกนี้ ข้างในมีคนของพวกแกด้วยเหรอ?!
ถ้าไม่เห็นผิด หายนะสามตัวที่ลากพวกเขามาถึงนี่ คือสามตัวที่เปิดประตูแห่งองค์กรพิพากษานั่นแหละ
คนหอไท่ฉูหันไปมองทั้งหกคนโดยไม่รู้ตัว รู้สึกราวกับกำลังมองเหล่าทวยเทพ
ผู้ไร้ที่หวนคืนที่ยืนอยู่ภายนอกเตือนว่า "รีบเสียเวลาไม่ได้ หายนะพวกนี้ไม่ได้ตั้งใจจะยอมปล่อยดาบเล่มนี้ กาฬโรคมืดกับกองทัพแห่งความสูญสูญคงแจ้งให้ฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่ามาแล้ว ต้องจบทุกอย่างให้เสร็จก่อนหน้านั้น"
โหลวกวานซานพยักหน้า "เข้าใจ ปล่อยไว้กับพวกเรา!"
หน้าผากมู่ปิงเกอเรืองแสงรอยประทับสีน้ำเงินอ่อน ความเร็วในการชักดาบพุ่งสูงขึ้นทันตา
ดวงตาเธอเป็นประกาย "จุดหมักไม่ได้มีแค่โหลวกวานซานคนเดียว!"