เสียงถอนใจของหญิงชราดังแว่วมาจากเบื้องหลังความมืด เบื้องหลังดวงตาที่มืดสนิทไร้แสงสี ไม้เท้าสลักลวดลายดอกไม้นานาพันธุ์ก็แทงออกมา
เงาร้ายยกมือขึ้นพร้อมกัน ฝ่ามือกระชับสอบเข้าปลายไม้เท้าอย่างรวดเร็ว บิดตัวหมุนสลายแรง แล้วรูม่านมืดสนิทก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลัง กลืนกินคลื่นพลังจากการโจมตีจนหมดสิ้น
"อู๋ตานแห่งไท่ฉูโหลว เฒ่าตา ยังไม่ตายอีกเหรอ"
หญิงชราถอนไม้เท้าคืน แล้วกดลงเบา ๆ
เบื้องหลังความมืดนั้น รูม่านมืดสนิทก็ผลิดอกไม้บานสะพรั่งขึ้นมาทั้งผืน หากมองแวบแรกจะเผลอคิดว่าเป็นผ้าทอดำปักดอกไม้ระย้า หากแต่ผ้าทอผืนนี้ไม่ว่าจะความยาวหรือความกว้าง ล้วนเลยเลขาคณิตของช่างทอมนุษย์ไปแล้ว
ไม้เท้าพลิกกลับ ตะขอเอาปลายหนึ่งของเงาร้ายไว้
หญิงชรากระชากแรง ๆ ลากองค์หญิงรองแห่งราชวงศ์อันเหยียนเจี๋ยออกไปไกล ห่างจากดาบเล่มนั้น
"ปิดตาไม่ลงหรอก เจ้าพวกหายนะพวกเจ้ายังไม่ตาย อนาคตของโลกก็ยังไม่สว่าง ฉันกลัวว่าพอตายไป อารยธรรมของฉันจะถูกพวกเจ้าทำลายจนหมดสิ้น"
เมี่ยจวอตามมาติด ๆ ร่วมกับอู๋ตานก่อวงล้อมหน้าหลัง ปิดทุกเส้นทางหนีของเงาร้าย
"หายนะที่ใกล้จะขึ้นระดับสิบสี่หนึ่ง มนุษย์ขั้นสิบที่ใกล้จะฝังดินหนึ่ง วันนี้พวกเจ้าตั้งใจจะแลกชีวิตขวางฉันงั้นเหรอ"
เงาร้ายสะบัดเส้นผมยาว ดวงตาดำสนิทจ้องเขม็งหญิงทั้งสองที่มาขวางทางจนน่าขนลุก
"การล่มสลายของอารยธรรมเป็นสิ่งที่ลิขิตไว้แล้ว ฉันไม่รู้ว่าพวกเจ้ายังดิ้นรนอะไรอยู่ ในแผ่นดินที่หายนะครองฤทธิ์แบบนี้ ทำไมถึงคิดว่าอารยธรรมจะสร้างใหม่ขึ้นมาได้อีก