ภายในสถาบันวิศวกรรมการก่อสร้าง หวังเจี้ยนเช่อเหงื่อตกกาฬ
"อย่ามองฉันแบบนั้น ต่อให้มองจนตาจะทะลุ ฉันก็ต้องยกเลิกคำเชิญ"
ซูอูเว่ยละสายตา ถอนหายใจอย่างเสียดาย "ตั้งใจจะหลอกหัวหน้าทีมเย่มาด้วยซ้ำ ถ้ามาแล้วต้องมีเรื่องสนุก ๆ แน่ ๆ น่าเสียดาย หวังเฒ่า นายกล้าขึ้นหน่อยไม่ได้หรือไง?"
หวังเจี้ยนเช่อทำตาขวาง หวดโต๊ะปัง ๆ เพื่อประท้วง
"ลองดูฉากเบื้องหลังเด็กสาวคนนั้นสิ แล้วลองฟังคำพูดตัวเองอีกที เอามือทาบหัวใจก่อนแล้วค่อยพูดกับฉัน ซูอูเว่ย นายอยากให้สถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างระเบิดหรือไง ถ้ามันระเบิดขึ้นมามันจะดีกับนายตรงไหน?!"
ซูอูเว่ยกางมือออก หวังเฒ่าคิดมากเกินไปจริง ๆ นักปราชญ์เบื้องหลังเย่ปู้หวี่ดูท่าทางจะคลุ้มคลั่งเพราะวิจัยเส้นทางสายใหม่แห่งวิญญาณเข้าซะแล้ว ในช่วงเวลาแบบนั้น นักปราชญ์มักจะไม่ค่อยมีมนุษยธรรมเท่าไหร่
เพราะกว่าจะได้ผลลัพธ์ จะเข้าใกล้ความจริง ก็ต้องเข้าใกล้พระเจ้าให้มากขึ้น และเมื่อใกล้พระเจ้า ความห่างจากมนุษย์ก็มากขึ้นเอง
พอโปรเจกต์จบลง พวกเขาก็จะกลับมาเป็นปกติ
"หล่อนมีแค่ระดับสี่ จะทำอะไรได้?"
หวังเจี้ยนเช่ออยากจะถุยน้ำลายใส่หน้าซูอูเว่ยจริง ๆ
ตัวเองทำอะไรไว้ไม่รู้หรือไง ลืมตาให้กว้างแล้วมองแถบความคืบหน้าของหอคอยวันสิ้นโลกบนหัวสิ แทบจะถูกพวกนายกดให้ตกแท่นบูชาแล้ว
เมื่อก่อนนั่นคือปาฏิหาริย์ ถูกพวกนายบังคับให้ความยิ่งใหญ่ร่อยหรอลงไปทุกที ยังมีหน้ามาทำเป็นหน้าใสไร้เดียงสาอีก