ทวนถูกฟันลงมาอีกครั้ง
[แห้งเหือด]เพิ่งได้สติว่า สายตาของเย่ปู้หวี่ไม่ได้มองมาที่เขาเลย หากจับจ่ออยู่ที่จุดหนึ่งซึ่งไร้ตัวตน ใกล้ตัวเขานัก แต่ก็เหมือนอยู่ห่างไกลออกไปอีกฟาก
นั่นคือระดับที่เขาเบียดเสียดเหนื่อยเหลือเกินก็แทบมองได้เพียงเงื่อนเดียวเท่านั้น
“ฮะฮ่า……ฮาฮ่าฮ่าฮ่า!”
เสียงหัวเราะเสียดายบ้าคลั่งรุนแรงดังออกจากริมฝีปากของ[แห้งเหือด] ทันทีที่หัวเราะ บนร่างของเขาก็ปรากฏบาดแผลขึ้นอีกหนึ่งแผล
จากบริเวณลำคอถูกเฉือนลงมาจนเกือบสองเสี่ยว
“นี่คือดาบหนึ่งที่พิพากษารุ่นนั้นแลกด้วยชีวิตถึงสี่ดวงจึงฟันได้มา นายเห็นแล้วใช่ไหม! นายเห็นแล้วใช่ไหม!”
[แห้งเหือด]ตะโกนลั่น เย่ปู้หวี่เหวี่ยงขากระแทกลงไปอย่างเด็ดขาดไม่ลังเล ย่ำลงบนแผลลึกถึงกระดูกนั้นเต็ม ๆ
หนึ่งมือฉีกจับไหล่ที่บาดเจ็บของอีกฝ่าย อีกขากดร่างครึ่งหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บเอาไว้ แล้วบิดกระชากออกแรง ๆ
เสียงเลือดเนื้อถูกฉีกขาดทำให้เหล่าหายนะหน้าซีดขาวโพลนไปพร้อมกัน
ต่างพรึ่บในใจโดยไม่ต้องบอก
ไอ้เจ้าที่ชื่อเย่นี่ ไม่ใช่จะแผลงเป็นเอา[แห้งเหือด]ฉีกขาดจริง ๆ ใช่ไหม
[แห้งเหือด]หัวเราะต่อไม่ไหวแล้ว ขบฟันดันร่างเย่ปู้หวี่ที่ทับอยู่ออกไป
ดวงตาคู่นั้นไม่มีความกลัว ไม่มีความสะใจแห่งการแก้แค้น และไม่มีเจตนาสังหารชอบเลือด ว่างเปล่าเรียบนิ่งจนน่าขนลุก
สายตาที่ลอยละล่องไม่ตกอยู่กับที่ วิธีการที่เหี้ยมเกรียม
และสิ่งนั้นที่มองเห็นได้เพียงเงื่อนเดียว
[แห้งเหือด]ไม่ค่อยอยากใช้พลังแหล่งกำเนิดหรอก เขาอยากกลับเข้าสู่สภาวะนั้นอีกครั้ง อยากไปมองสิ่งเงื่อนเดียวที่จับต้องไม่ได้นั้น