ขณะนี้เย่ปู้หวี่กำลังถูกชายแปลกหน้าคนหนึ่งจ้องตาม
"ตามฉันมานานขนาดนี้ ทั้งทีเพื่ออะไรกันแน่"
ผู้ชายใส่หมวกสูทเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มที่ซ่อนความหมายลึก ๆ แล้วยื่นมือออกไปทางเย่ปู้หวี่เป็นคำเชื้อเชิญ
"ฉันสนใจเธอมาก เข้าร่วมรอยแยกเถอะ ความสามารถของเธอไม่ใช่ของธรรมดาแน่ คนโง่เขลากลุ่มนั้นในหอไท่ฉูไม่มีทางต่อยอดความสามารถของเธอได้ แต่รอยแยกช่วยเธอได้ ทำให้เธอกลายเป็นผู้ที่ไม่มีใครเทียบได้ภายในเวลาอันสั้น"
เย่ปู้หวี่ที่กำลังคุกเข่าครึ่งยืนอยู่บนไม้ยักษ์ก้มหน้าลง
"จะเชื้อเชิญใครสักคน อย่างน้อยก็ต้องบอกชื่อก่อนสิ ไม่แนะนำตัวแล้วมาตามหลัง นายนี่ยิ่งกว่าพวกขายตรงแบบสมัครเล่นอีก"
"ฉันชื่อลี่หย่ง หัวหน้าเบื้องหน้าของรอยแยก สิ่งที่ศาลากอบกู้โลกให้เธอได้ ฉันก็ให้เธอได้ แถมยังมากกว่านั้นอีก"
"ว้าว นายมั่นใจในตัวเองจริง ๆ เลยนะ"
ศาลากอบกู้โลกทั้งหมดก็ของฉัน นายจะยกรอยแยกทั้งอันมาให้ฉันเลยรึไง
"คราวหน้าก่อนจะพูดโวยวายอะไร ร่างแบบไว้ก่อนหน่อยได้ไหม" เย่ปู้หวี่พยุงลำต้นไม้ใหญ่ยืนขึ้น เงาไม้ที่สั่นไหวตกลงบนใบหน้า ทิ้งร่องเงามืด
"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปรอยแยก"
"แม้ต้องเอาชีวิตรอดอยู่ท่ามกลางรอยแยก ก็ยังต้องอยู่ต่อไป"
เสียงสองสายดังขึ้นข้างหูของลี่หย่ง ทับซ้อนกันเกือบจะเป็นเสียงเดียว รบกวนกระแสความคิดของเขา
เขาดึงปีกหมวกลง ถามด้วยน้ำเสียงหนักหน่วง "เธอรู้จัก[บ่มเพาะ]ไหม"
เย่ปู้หวี่ขมวดคิ้ว [บ่มเพาะ]?
เป็นภัยธรรมชาติหรือภัยพิบัติจากมนุษย์สักอย่าง?