[คุกเหล็ก]ขมวดคิ้ว: "ทำไมไม่ตอบ?"
เย่ปู้หวี่: ………
บางครั้ง ก็มีความรู้สึกอยากเปลี่ยนชื่ออยู่เหมือนกัน
นางตอบ: "ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ตอบ แต่พวกเราไม่รู้จริง ๆ ว่า ฉุดฟ้าพังทลาย ไปที่ไหน พวกเราไม่รู้จริง ๆ"
พูดโกหกต่อหน้าต่อตา เดิมพันว่าอีกฝ่ายจะไม่ทันสังเกตว่าพวกมันเป็นมนุษย์
ยังไงซะ ภัยธรรมชาติที่มีอายุมากกว่าพวกมันขนาดนี้ ก็ไม่แน่ว่าสายตาจะไม่ดี
[เถาวัลย์แผ่กิ่ง]เหลือบมองยักษ์ที่จับมือกันอยู่: "คิดดีแล้วหรือยัง ฉางชิง จะมาอยู่ใต้บัญชาของข้าไหม"
เย่ปู้หวี่เม้มริมฝีปาก สิ้นหวังกับชีวิต
มาอยู่ใต้บัญชาของนาย?
ห๊ะ ไปหาความตายพร้อมเต้นรำอย่างนั้นหรือ? พวกเราไม่ใช่พวกโง่ที่หาความตายใส่ตัว!
[นางชุดเน่าเปื่อย]หัวเราะเย้ย ปลายเท้าเขี่ยชายกระโปรงที่ผุกร่อน สายตามองไปทาง[เถาวัลย์แผ่กิ่ง] ความตั้งใจสังหารในดวงตาคู่นั้น ถูกเปิดเผยออกมาอย่างโจ่งแจ้งบนเวที
"เก็บขยะพวกนี้ทำไม ฆ่าทิ้งซะ แล้วเอาข้อมูลไปยังโลกหลังประตู ไม่ดีกว่าหรือไง"
จะว่าเจ้ามันบ้าไปแล้ว หรือถูกความโลภบดบังสายตากันแน่ [เถาวัลย์แผ่กิ่ง]ไม่คิดจะพูดอะไรกับภัยที่เสียสติไปแล้วตัวนี้อีก
โลกหลังประตู ฮึ กล่องแพนโดร่าแค่นั้นเอง
ไม่ต้องพูดถึงสถานการณ์ในโลกหลังประตู เอาแค่ ศาลเจ้ากอบกู้โลก ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันจะรับมือไหว
ไม่มีกำลัง ไม่มีพื้นที่ ไม่มีความสัมพันธ์
ไปที่นั่นทำไม ไปเป็นอาหารหรือไง?
สู้อยู่ที่นี่พัฒนาพลังของตัวเองให้แข็งแกร่ง แล้วค่อยหาจังหวะดีกว่า