ทุกคนหันมามองโข่วอิ้งพร้อมกันอย่างไม่รู้ตัว
โข่วอิ้งถอนใจยาว ลูกทีมของเขานี่คิดอะไรออกมาได้ทุกอย่างจริง ๆ เรื่องแบบนี้เขาซึ่งเป็นฝ่ายเทคนิคทำไม่ได้หรอก
“ไม่ได้ เครื่องสื่อสารของเราตอนนี้ยังไม่มีเทคโนโลยีการส่งผ่านมิติ”
เย่ปู้หวี่ถาม “จริง ๆ ทำไม่ได้เลยเหรอ?”
โข่วอิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี
“ก็...ไม่ใช่ว่าไม่มีทางเลย”
ถ้าเลือกจุดที่ปลอดภัยสักแห่ง ใช้วัสดุสร้างวงล้อม่านส่งผ่านขึ้นมา ให้ฝั่งเว่ยฉางหมิงสร้างอีกวงหนึ่งที่โลกปัจจุบัน พอยืนยันตำแหน่งทั้งสองฝั่งได้แล้ว บางทีอาจส่งวัสดุกลับไปได้จริง
แต่ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร แถมเผาวัสดุไปบางส่วนด้วย
เมื่อเห็นสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังของทั้งห้าคน โข่วอิ้งถอยหลังไปครึ่งก้าว
“ขอตกลงกันก่อน ไม่จำเป็นต้องสำเร็จนะ”
เย่ปู้หวี่กระโดดขึ้นไปบนไหล่เขา ตบเบา ๆ ราวกับชื่นชม
“มีหวังแค่นี้ก็พอแล้ว ที่นี่หายนะเยอะแยะขนาดนี้ เราก็ดึงดูดเพิ่มเข้ามาอีกแล้วจัดการฆ่าทิ้ง วัสดุสำหรับสร้างก็ไม่ต้องกลัวขาดมือ เราต้องช่วยคนที่บ้านให้พัฒนาตัวเองบ้าง ไม่งั้นพึ่งแค่หกคนของพวกเราตีโลกใบนี้อยู่ฝ่ายเดียว เหนื่อยตายกันพอดี”
หว่านหลานมีความคิดดี ๆ บางอย่าง
“พอวงล้อส่งผ่านเสถียรแล้ว บางทีเราอาจดึงกองกำลังสนับสนุนจากโลกปัจจุบันมาได้ แล้วบุกเข้าไปในถิ่นฐานของศัตรู เรียกทัพออกมากวาดให้หมดเกลี้ยง”
ทุกคนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แผนนี้ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้