พอหลุดจากสงครามเทพ กลุ่มอู่เจียและพวกพ้องก็มาถึงภายนอกโลกเป็นครั้งแรก
บัลลังก์ที่ถูกปั้นขึ้นจากเทพชะตาพาพวกเขามุ่งลึกเข้าไปยิ่งกว่านั้น
ไปตามเส้นทางโบราณพันธมรรค เสี่ยงสู่โลกที่ไม่มีใครรู้จัก
ผู้คนแห่งวิหารกอบกู้โลกจับได้ว่าสิ่งที่โผล่มาอย่างกะทันหันนี้คืออะไร คูหรงจึงออกไปสำรวจ
คูหรงหยิบเศษใบไม้แห้งที่หมุนเวียนระหว่างการเกิดและดับด้วยปลายนิ้ว ไล่ตามร่องรอยจนมาถึงข้างบัลลังก์นั้น
หอสูงตระหง่านนั้นแฝงกลิ่นอายที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกไม่คุ้น เขาพยายามทลายเกราะป้องกันเข้าไปสำรวจ แต่ก็ถูกม่านพลังที่คลุมทั้งหอสะท้อนออกมา
“พลังแบบนี้…… อาจต้องไปถามหัวหน้า”
“อย่ามาถามฉัน เวลาที่ควรเปิดมันก็เปิดเอง อย่าเรื่องอะไรก็มาหาฉัน ต่อจากนี้ฉันก็ยุ่งอยู่แล้ว”
เสียงเฉื่อยชาดังแว่วข้างหู พร้อมเสียงหาวง่วงซึมที่แฝงความเหนื่อยล้าอย่างหนัก
“กลับมาเถอะ คลื่นปะทะนี้ยังไม่จบง่าย ๆ อย่าไปโดนพันธมรรคที่พุ่งวุ่นวายน่ะกลืนกินเสียก่อน”
คูหรงจ้องมองหอสูงนั้นอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ได้แต่กลับมามือเปล่า
ผ่านไปอีกชั่วเวลาอันยาวนานไม่รู้เท่าไร มิติบรรจุสงครามเทพถูกการปะทะไร้จุดจบทำลายจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เศษคลื่นพลังที่วุ่นวายและอันตรายฟุ้งกระจายทั่วทุกทิศ ราวกับความว่างเปล่าที่ถูกฉีกขาดจนขาดสภาพ
เทพชะตาของเทพทั้งสาม จากครั้งแรกที่เคยงดงามหรูหราแสงระยิบระยับ ก็ค่อย ๆ สึกกร่อน แตกสลาย จนแหลกลาญเกินจะพรรณนา
หากว่าในอดีตมันคือของวิเศษทางศิลปะที่หาที่เทียบยากในโลก เส้นสายทุกเส้น ประกายทุกตารางนิ้วล้วนแผ่รัศมีแห่งความงดงามและความศักดิ์สิทธิ์สูงสุด แต่ตอนนี้มันได้ลดฮวบลงเป็นเพียงหินโบราณที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ จนไม่เหลือเค้าเดิม