กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไป เหลือไว้เพียงการกล่าวถึงความปั่นป่วนของโลกอย่างสั้น ๆ ในประวัติศาสตร์ของแต่ละอารยธรรมเท่านั้น
ผู้คนในศาลากอบกู้โลกต่างพริ้งไปชั่วขณะเมื่อมองดูผู้นำสูงสุดโยนสิ่งที่เรียกว่าเทพเจ้าให้พวกเขา
สิ่งนี้... มันมาจากไหนกันแน่?
ผู้นำสูงสุดที่อ่อนล้าเหลือเพียงประโยคเดียว
"นี่คือเศษของ[โชคชะตา] พวกเธอเลือกใช้เมื่อไหร่ก็ดูเรื่องจังหวะกันเอง ส่วนเซียนซีซู่เยว่นั่นก็เช่นกัน จับจังหวะเองเถอะ"
พูดจบก็หายไปจากสายตา
เจ้าปลาวาฬน้อยถามต่อ: "ความปั่นป่วนครั้งก่อน... เกี่ยวข้องกับพวกเขาใช่ไหม?"
ฝีเท้าของผู้นำสูงสุดหยุดชะงักเล็กน้อย "เธอว่าล่ะ? เศษเทพเจ้าอะไรกัน มันจะไปร่วงหล่นมาจากฟ้าได้ยังไง?"
ทุกคนแทบหยุดหายใจ
"ขนาดนั้นเลยเหรอ?!"
ในยุคสมัยนี้ สมาชิกของศาลากอบกู้โลกล้วนแข็งแกร่ง แต่ความแข็งแกร่งนั้นก็เป็นเพียงเมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่เท่านั้น
ส่วนแนวคิดเรื่อง "เทพ" นั้น พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
การที่ฝ่ายนั้นสามารถได้มาซึ่งสิ่งเช่นนี้จากความปั่นป่วนครั้งนั้น ไม่กล้าคิดเลยว่าฉุดฟ้าพังทลายจะแข็งแกร่งถึงขั้นไหน
แม้พวกเขาจะไม่ใช่เทพ ก็ต้องไม่ห่างจากเทพมากนัก
ทุกคนต่างตกตะลึงกับเศษเทพเจ้าเปล่าๆ ที่ร้อนมือนี้ และรู้สึกไร้ทางเลือกต่อสถานการณ์เบื้องหน้า
กระจกน้ำค่อย ๆ หันสายตาไปยังคูหรง น้ำเสียงแฝงความไตร่ตรอง
"เธอเคยพูดไว้ว่า บนหอคอยในจักรวาลอันไกลโพ้นนั้น ยังคงหลงเหลือร่องรอยและสัมผัสของพวกเขาอยู่