[ราชาสายลมสายฟ้า]เงยหน้ามองท้องฟ้า
ท่านเคยรู้สึกแบบนี้บ้างไหม จ้าวภัย
อีกด้านหนึ่ง หว่านหลานเดินไปหาทั้งสามคนที่กำลังยืนนิ่งอยู่อย่างไม่มีใครยอมใคร แล้วเงยหน้ามองผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสาม
เธอจ้องตาพวกเขานิ่ง ๆ ไม่กระพริบตา ราวกับจะพูดว่า พวกคุณเถียงกันไปเถอะ ฉันจะดูพวกคุณเถียงกัน
ทั้งสามคน: ………
นี่มันช่างน่าอายเหลือเกิน
เคอหลินเหลือบตามอง: อย่ายื้อกันเลย ให้รุ่นน้องดูเป็นเรื่องขำ
เจียลาด์วางแขนลง: ได้
ไซล์ดกลอกตา: ทำไมเป็นเธออีก!
เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง หว่านหลานจึงเอ่ยปาก: “[ราชาสายลมสายฟ้า]ไม่เข้าร่วม แต่มันช่วยเราอำพรางพลังได้ ถ้าอย่างนั้นเราก็จะเข้าไปในอาณาเขต[คุกเหล็ก]เพื่อสืบดูได้”
ไซล์ดรีบพูดทันที: “แกเป็นแค่ระดับสี่ จะไปวุ่นวายอะไรด้วย กลับไปซะ”
หว่านหลานกอดอก มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า: “แล้วแกเป็นระดับเจ็ด จะฆ่า[คุกเหล็ก]ได้งั้นเหรอ?”
“ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็เก่งกว่าแก”
หว่านหลานหัวเราะเบา ๆ : “มันต่างกันแค่ตบหนึ่งครั้งกับตบสองครั้งสินะ?”
ตบฉันก็จบที ตบแกก็แค่สองที จะมาหัวเราะเยาะกันไปทำไม
ไซล์ดโกรธจนกัดฟัน: “ภารกิจครั้งนี้มันอันตรายมาก แล้วที่สืบก็เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน แก…”
“บังเอิญ ฉันก็มีธุระส่วนตัวเหมือนกัน” หว่านหลานพูดอย่างหน้าเฉย “อยู่ในคลังข้อมูลอย่างสงบมานานเกินไป ฉันอยากเลื่อนเป็นขั้นห้าเร็ว ๆ ก็ต้องออกไปฝึกฝนบ้าง”
“อีกอย่าง รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง สักวันหนึ่งเราต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจอย่าง[คุกเหล็ก]อยู่ดี ผ่านเรื่อง[ราชาสายลมสายฟ้า]ครั้งนี้ เขตสามกำลังอยู่ในช่วงวุ่นวาย ถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้ไปหาข้อมูลบ้าง ก็ช่างน่าเสียดายจริง ๆ”