หว่านหลานมองไปที่ไซล์ดซึ่งเดินอยู่ข้างหน้า ดยุกที่ปากจัดและเกลียดชังทุกคนอย่างเท่าเทียมกันมาตลอด กลับเงียบขรึมอยู่ตอนนี้ แม้แต่แผ่นหลังก็ไม่มีความหยิ่งผยองที่เด่นชัดอีกต่อไป
อัศวินฉางซือ เธอเคยเห็นชื่อนี้ในฐานข้อมูล
อดีตหัวหน้าคณะอัศวินราชสำนัก อดีตมเหสีของจักรพรรดิเวียร์เทอร์แห่งนิวโรม ผู้มีสิทธิ์ปกครองนิวโรมครึ่งหนึ่ง เสียชีวิตในการต่อสู้ภายในราชสำนักช่วงต้นของมหาภัยพิบัติ ดูเหมือนว่าเบื้องหลังประวัติศาสตร์ส่วนนี้จะมือของหายนะอยู่ด้วย
[คุกเหล็ก]……ไซล์ด……
หว่านหลานครุ่นคิดไปพลางเดินตามคนทั้งสี่ไปข้างหน้า
คนทั้งสี่เลี้ยวซ้ายขวาไปหลายครั้ง ในที่สุดก็มาถึงทิศทางที่เข็มชี้ นั่นคือวังอันตระการตา
วังที่หล่อด้วยเหล็กกล้าเย็นตระหง่านอยู่บนพื้นดิน มุมแหลมคมตัดฟากฟ้าสีเทาตะกั่ว รูปร่างภายนอกเหมือนโลงศพขนาดยักษ์ ฝังครึ่งหนึ่งลงใต้ดิน
เฟืองขนาดใหญ่เหมือนหมุดย้ำฝังเข้าไปในผนังด้านนอกวัง กระแสเหล็กสีทองหลอมเหลวราวน้ำตกไหลไปตามเฟืองแกะสลักลงสู่พื้นดิน ก่อเกิดเป็นภูมิทัศน์ลานบ้านอันเงียบสงบรอบวัง
ผ่านม่านน้ำตกเหล็กที่ห้อยลงมา พอจะมองเห็นประตูมืดลึกได้ราง ๆ เหล็กร้อนสีทองเทลงมา แต่เหล็กกล้าภายในกลับเย็นเยียบผิดปกติ ราวกับได้กลิ่นความตายเยือกเย็นจากอากาศ
ลมพัดจากภายนอกเข้าสู่วังเหล็กกล้าที่มีโครงสร้างซับซ้อน ทันใดนั้นเหล็กกล้านับหมื่นสั่นสะเทือน เสียดสีกัน วังส่งเสียงร้องครวญครางหนักหน่วงและประหลาด ทำให้จิตใจคนเลื่อนลอย