"เปลวไฟนี้ผิดปกติ บทกวีกำลังสลายตัว!"
"อย่าเพิ่งตกใจ รักษาเกราะป้องกันรอบดวงตาไว้ ถ้าเราทำให้มันตาบอด มันก็จะกลายเป็นอาวุธที่แหลมคมที่สุดในมือเรา จงเร่งมันด้วยทุกวิถีทาง ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ขอแค่ได้ของที่โคเชอร์ทิ้งไว้ "นักเดินทางแห่งความว่างเปล่า" พวกเราก็สร้างเองได้ การสูญเสียมันไปไม่ใช่เรื่องใหญ่!"
บางคนเงยหน้าขึ้น เห็นดวงตาของยักษ์ และในบทกวีอันหม่นหมองนั้น ดูเหมือนมีแสงสีเขียววาบผ่าน
สีเขียว...
"ป้องกันดวงตา! พวกมันกำลังพยายามแก้บทกวีที่รัดอยู่!"
โหลวกวานซานกระโดดไปมาด้วยความเร็วสูง ตัดบทกวีร่วมกับมู่ปิงเกอ พอเห็นสาวกแห่งความว่างเปล่าหลายคนขึ้นมา เขาหันหลังกลับแล้วฟันไปหนึ่งดาบ เกือบจะผ่าพวกมันออกเป็นสองซีก
ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายหลบเร็ว ตอนนี้คงแยกกายกับหัวไปแล้ว
"พวกเจ้าสัตว์หายนะนี่!"
"หืม? พวกเจ้าไม่เหมือนกันหรอกหรือ?"
พูดจบ โหลวกวานซานก็ฟันอีกครั้ง บทกวีขาดถึงสามบรรทัด ทำให้สาวกแห่งความว่างเปล่าเจ็บใจแทบแย่
"ไอ้เวร! ลงไปซะ!"
โหลวกวานซานฟันดาบไปแนวขวาง แล้วเตะอีกหนึ่งที ผลักอีกฝ่ายลงไปข้างล่าง
"คนที่ต้องลงไปคือเจ้ามากกว่า"
มู่ปิงเกอขี้เกียจจะยุ่งกับสาวกพวกนี้ เธอเหมือนมังกรที่แหวกว่ายอยู่ท่ามกลางพวกที่เข้ามาขวาง และทุกที่ที่เธอผ่านไป บทกวีก็ขาดสะบั้นลงเป็นแนว
พวกสาวกแห่งความว่างเปล่าที่คิดว่าตัวเองไม่ธรรมดาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ พลังของ "หายนะเขียวชั่วนิรันดร์" ดูจะมีเล่ห์เหลี่ยม ซากความหายนะที่มีความสามารถขนาดนี้ จะเป็นที่รู้จักอย่างเงียบ ๆ ได้ยังไง