"เฮ้อ..."
เสียงถอนหายใจเบา ๆ ที่บอกว่าพูดไม่ออกถึงที่สุดหลุดออกมา
เย่ปู้หวี่มองเพื่อนร่วมทีมของตัวเองด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ดวงตาสีแดงทับทิมเปล่งประกายน้ำตาที่เรียกว่าความเศร้าสร้อย
"ตอนนี้ฉันขอถอนคำพูดก่อนหน้านี้ ทันไหมล่ะ?"
หลายคนค่อย ๆ ส่ายหน้า สายไปแล้ว เด็กเอ๊ย สายไปแล้ว!
เย่ปู้หวี่หลับตากำหมัด ตอนขึ้นสู่ระดับสี่ฉันก็ภูมิใจนักหนา พอถูกบังคับให้เป็นครูกลับชะตากรรมคาดเดาไม่ถูก
เธอสูดหายใจลึกแล้วมองไปที่ผู้อำนวยการทั้งสี่ ตั้งคำถามจากใจจริง
"ถ้าไม่รู้จะสอนยังไงล่ะ แล้วถ้าพวกนั้นเป็นพวกหัวดื้อล่ะ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" จ้าวเจ๋อขำจนกลั้นไม่อยู่: "หัวดื้อ จะเทียบกับคนรอบตัวเธอตอนนี้ได้หรือไง?"
เขาตบไหล่เย่ปู้หวี่ สีหน้าเหมือนกำลังมอบภารกิจสำคัญ
"วางใจได้ ในฐานะหัวหน้าห้องของรุ่นแรก สมาชิกทีมฉุดฟ้าพังทลาย แกนนำคนสำคัญของการปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือน ผู้ก่อตั้งเส้นทางสายใหม่แห่งวิญญาณ อัจฉริยะที่ขึ้นบัญชีดำหายนะเขตชายแดน ฉันมั่นใจในตัวเธอมาก"
ตำแหน่งมากมายที่ถูกยิงใส่ทำเอาเย่ปู้หวี่มึนไปหมด แล้วบัญชีดำนั่นมันอะไรกัน?
"ฉันถูกหายนะเขตชายแดนออกหมายจับงั้นเหรอ?"
จ้าวเจ๋อพยักหน้า พูดด้วยความซาบซึ้งใจ: "ทีมฉุดฟ้าพังทลายโด่งดังไปทั่วโลกแล้ว พวกเด็ก ๆ ในฐานะครูฉันรู้สึกภูมิใจมากนะ"
ฉุดฟ้าพังทลาย: ขอบคุณ แต่เราไม่ได้รู้สึกภูมิใจหรอก
หกคนนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ถึงวินาทีก็ยอมรับความจริงข้อนี้ได้