โข่วอิ้งค่อย ๆ ลุกจากเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ แล้วมองซูอูเว่ยอย่างจนใจ
"นายชอบดูความพังของคนอื่นเป็นปกติอยู่แล้ว แต่พวกเดียวกันเองก็ไม่เว้นเลยเหรอ"
หว่านหลานลุกขึ้นนั่ง ยกขาขึ้นข้างหนึ่งแล้วหัวเราะเย้ย "ดูท่าเมื่อไม่มีอันตราย เพื่อนร่วมทีมนี่แหละคืออันตรายที่สุด ซูอูเว่ย นายอยากโดนซัดล่ะสิ"
มู่ปิงเกอลุกขึ้นแล้ว แต่เธอสนใจอีกเรื่องมากกว่า "ครั้งนี้ที่รักษา เหมือนไม่มีราคาที่ต้องจ่ายโดยบังคับเลย"
"รักษา? นายรักษาตอนไหน?" ซูอูเว่ยไม่เข้าใจ เขาไม่เห็นเย่ปู้หวี่ยิงกระสุนออกมา จะเป็นวิธีรักษาแบบใหม่หรือเปล่านะ
เย่ปู้หวี่มุมปากยกยิ้ม ไม่ได้ยื้อเย้อ พูดตรง ๆ "ตอนที่หมุนทวนเมื่อกี้ ฤทธิ์พิเศษของแม่น้ำลืมเลือน กำหนดให้ยกเว้นราคาที่ต้องจ่ายโดยบังคับ และในสภาพทวนยาวสองคม ใช้รักษาเป็นวงกว้างได้ ตอนนี้รัศมีประมาณสิบเมตร"
เธอมองพวกเขาอย่างมีความสุข "ต่อจากนี้ฉันเป็นสายซัพพอร์ตที่ปกติได้แล้วล่ะ"
แน่นอน สำหรับหายนะแล้ว ราคาที่ต้องจ่ายโดยบังคับไม่มีทางแก้ได้
เธอยังหวังใช้สิ่งนี้หารายได้อีกต่างหาก
ซูอูเว่ยยิ้มขม "แล้วทำไมไม่บอกฉันแต่แรก"
ทำให้เขาถูกจับได้นี่ไง
เย่ปู้หวี่มุมปากยกขึ้น พูดตรง ๆ อย่างไม่มีความปรานี "เพราะอยากดูนายทำตัวหาสาระไม่ได้ไงล่ะ"
ซูอูเว่ย: ………
ไม่คิดว่านายจะเป็นคนแบบนี้!
เขากระตุกมือ มองโหลวกวานซานอย่างจนใจ "พี่ใหญ่ ปล่อยมือได้ไหม? เมื่อกี้ฉันก็แค่ใจร้อน อยากให้พวกนายตื่นเร็ว ๆ เท่านั้นเอง"