การเปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนพูดไม่ออก
แต่ก็เข้าใจได้ ในเรื่องราว พวกเขามองทะเลสีครามผ่านมุมมองของเสี่ยวไป๋ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าเศร้าจริงๆ
เสี่ยวไป๋ในฐานะหายนะ เคยเห็นจิตวิญญาณอันสดใสของมนุษย์ จึงเลือกที่จะเชื่อมั่นในมนุษย์
แต่สำหรับทะเลสีคราม คนที่ฆ่าเขาคือมนุษย์ คนที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ก็คือมนุษย์
ในฐานะมนุษย์ เขาได้เห็นความชั่วร้ายของมนุษย์ชาติ ได้เห็นจิตวิญญาณจอมปลอมนับไม่ถ้วนที่สวมหน้ากากมนุษย์ จึงไม่อยากเชื่อมั่นในมนุษย์
หายนะได้เห็นแสงสว่างของมนุษยชาติ มนุษย์ได้เห็นความมืดมนของมนุษยชาติ นี่มิใช่เรื่องน่าขันดอกหรือ
ทุกคนถอนหายใจ ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
“อยากยิงระเบิดนิวเคลียร์ล้างโลกชะมัด ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นทำอะไรลงไป!”
“เฮ้อ ใครๆ ก็คิดอย่างนั้น แต่พวกมันเกี่ยวข้องกับมลพิษแล้ว ตราบใดที่มลพิษยังไม่ตาย พวกมันก็ฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด น่าขยะแขยงชะมัด”
นี่คือสิ่งที่ทุกคนแค้นใจที่สุด การทดลองอันโหดร้ายไร้มนุษยธรรมพวกนั้น สุดท้ายกลับประสบความสำเร็จด้วยซ้ำ
มู่ปิงเกอมองไปที่เสี่ยวไป๋: “นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธออยากทำลายตัวเองให้สิ้นซาก เธอต้องการกวาดล้างพวกมัน”
เสี่ยวไป๋ยิ้มกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความต้องการฆ่าอย่างเปิดเผย
“แน่นอน ฉันอยากฆ่าพวกมัน ความคิดนี้ไม่เคยเปลี่ยน แม้ต้องแลกด้วยตัวฉันเอง แต่ตอนนี้ทะเลสีครามไม่ยอม”