"ไม่สวย น่าเกลียด"
เจ้าปลาวาฬน้อยหางห้อยลง:"ฉันตั้งใจเลือกอันที่ดูดีกว่านะ"
เย่ปู้หวี่พูดตรงๆ:"ไม่สวย น่าเกลียด"
เจ้าปลาวาฬน้อย:"อือ..."
เย่ปู้หวี่กลอกตา จะมาทำอะไรแบบเด็กน้อย ไม่อยากให้เธอถามต่อก็บอกตรงๆ สิ
วันนี้อารมณ์ดี เลยไม่อยากเสียเวลาถามเจ้าปลาวาฬน้อยว่าทำไม ยังไงก็ไม่ได้คำตอบ เรื่องบางอย่างไว้ไปสืบเองทีหลังน่าจะดีกว่า
เธอเอนกายลงบนเก้าอี้ที่สร้างจากพลังวิญญาณอย่างหมดเรี่ยวแรง ความเย็นสบายซึมผ่านผิวหนัง นวดคลึงชะล้างทุกเซลล์
ไม่แปลกใจที่เจ้าปลาวาฬน้อยชอบนอนหนุนบนโซฟา สบายจริงๆ ด้วย
เจ้าปลาวาฬน้อยแหวกว่ายเข้ามา จิ้มไหล่เธอ:"เป็นยังไงบ้างที่ถูกบูชา อาจารย์เย่"
"อะไรบูชา จุดจบของวิทยาศาสตร์คือความเชื่อน่ะสิ พวกนักวิชาการหมดทางแก้ต่างหาก เอ้อ ไม่รู้ว่าพวกเพื่อนร่วมทีมฉันกำลังทำอะไรกันอยู่"
ผ่านไปแค่อาทิตย์เดียว เธอก็เริ่มคิดถึงเพื่อนร่วมทีมแล้ว
เรือรบแล่นผ่านเบื้องสูงของโลกปัจจุบัน ภายใต้ความสูงหมื่นเมตร สู่ผืนแผ่นดินนิวโรม ขณะนี้การสอนเสร็จสิ้น หว่านหลานเก็บธนู
กวาดตามองเหล่านักศึกษาที่ล้มระเนระนาดอยู่กับพื้น มุมปากยกยิ้มเยาะเล็กน้อย
แม้จะไม่มีความหมายดูถูก แต่ก็เพียงพอให้พวกที่หมอบอยู่กัดฟัน ทุบพื้นด่าทอ
"มีเวลาทุบพื้นอยู่ตรงนั้น ไม่ไปซึมซับบทเรียน ความโกรธเกรี้ยวที่ไร้ความสามารถคือสิ่งที่โง่เขลาที่สุด"