หลังจากที่มีประสบการณ์เฉียดตายจากการที่เครื่องบินเกือบตก สมาคมนักปราชญ์ก็ไม่สงบสุขเหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกวันพวกเขาอยู่บนเส้นด้ายแห่งความหายนะ
จนนักบินเรือรบมองแล้วใจหาย ถ้าแต่ก่อนการขับเรือรบของสมาคมนักปราชญ์คืองานที่มั่นคงและน่าภูมิใจละก็ ตอนนี้...
งานนี้กลายพันธุ์ไปแล้ว
เหล่านักวิชาการที่เคยใจดีและเปี่ยมด้วยความรู้ ภายใต้การรบกวนของไวรัสที่ชื่อเย่ปู้หวี่ กลายเป็นคนบ้าคลั่งจนน่าขนลุก
ไม่ระเบิดในห้องทดลอง ก็เอาว่าวไปปล่อยบนฟ้า ไม่มีใครกลิ้งบนพื้นเรียกหาแตงกวาอีกแล้ว แต่มีนักวิชาการกลุ่มใหม่นั่งยองๆ วาดวงกลมแล้วปลูกเห็ดกัน
แต่ละคนหม่นหมองจนน่ากลัว
"ฉันมีบาป เกิดเป็นคน ฉันขอโทษ"
"ฉันยังไม่เท่าอะมีบาเลย..."
ที่แปลกกว่านั้นคือ หน้าห้องของเย่ปู้หวี่มีเครื่องเซ่นไหว้เต็มไปหมด
คนกลุ่มหนึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิงกอดข้อมูลไว้ พอเย่ปู้หวี่หลับ ก็มากราบสามทีด้วยความศรัทธาหน้าประตู ทิ้งของแปลกๆ ไว้แล้วก็จากไป
วันรุ่งขึ้น เย่ปู้หวี่ตื่นออกมาจากห้อง สิ่งแรกที่ทำคือหยิบของบนพื้นขึ้นมา ขยับได้ก็ขยับ ขยับไม่ได้ก็วางไว้อีกด้าน แล้วก็จากไปอย่างอิสระ
สมาชิกในห้องควบคุมเรือรบที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างกระซิบกระซาบกัน
"พวกเธอไม่คิดว่าเย่ปู้หวี่น่ากลัวเหรอ แค่ตวัดมือไม่กี่ที ก็ทำให้นักวิชาการพวกนี้หมกมุ่นจนแทบไม่ได้กินไม่ได้นอน ทำให้เรือรบทั้งลำสูญเสียความสงบสุขในอดีต กลายเป็นบ้าคลั่งไปหมด"