จวบจนเรือรบแลเงยขึ้นฟ้า และอาวุธที่ประจำการไว้รายล้อมเมืองเริ่มทำงาน พวกเขาถึงได้สัมผัสความหวาดกลัวจากท่ามกลางควันหนาที่บดบังทุกสรรพสิ่ง
เมืองอันเจริญรุ่งเรืองกลับเต็มไปด้วยความโกลาหล ผู้คนวิตกจริตเร่งรีบยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ต่างวิ่งหนีออกนอกเมือง
แต่ที่ชายขอบเมือง สิ่งที่รอต้อนรับพวกเขาคือผู้คนที่ซุ่มรออยู่นาน สวมหมวกทรงสูง สายตาเย็นเยียบและสิ้นหวัง ฆาตกรรมที่แฝงเร้นมาตลอดบัดนี้เผยออกมาเต็มเปี่ยม
กับดักระเบิดที่ฝังไว้บนทางผ่านหนีไม่พ้นระเบิดสุด เครือข่ายที่โปรยจากฟ้าขวางกั้น กำแพงโลหะที่ผงาดขึ้นปิดกั้นทุกเส้นทาง
พวกเขายืนอยู่บนเชิงเทิน ก้มมองผู้คนที่วิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างเลื่อนลอย
"พวกนาย... สมควรตาย"
น้ำมันเพลิงถูกเทลงมาจากกำแพงสูงเสียดฟ้า ร่างทีละคนขว้างคบเพลิง หัวเราะเสียงดังลั่นชี้ไปยังผู้คนด้านล่างที่กรีดร้องวิ่งหนี
"มองดูสิ แต่งตัวหรูหราเพียงใด แต่สุดท้ายก็ต้องตาย ทุกคนมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียว ทำไมพวกนายถึงคิดว่าตัวเองต่างจากพวกเรา ทำไมพวกนายถึงมีสิทธิ์บีบคั้นฉกฉวยทุกสิ่งจากพวกเรา แถมยังไม่ยอมให้เราต่อต้าน!"
เครื่องบินรบที่ทะยานขึ้นถูกผู้ตื่นรู้หลายคนสกัดกั้น พวกเขาก้าวเข้าสู่ห้องเครื่อง มองผู้ที่นั่งกระวนกระวายไม่หยุด
"นายก็ไม่คิดเหมือนกันว่า วันแบบนี้จะมาถึงใช่ไหม"
คนแต่งกายเรียบร้อยพยายามปลอบประโลมตัวเอง บังคับให้สติกลับคืน
"พวกคุณอยากได้อะไร ผมให้ได้ทั้งนั้น ความมั่งคั่ง อำนาจ อายุขัย หรือแม้แต่สตรี ตราบใดที่คุณปรารถนา ผมมอบให้ได้หมด
อย่างเช่นผู้ชายข้าง ๆ ผมคนนี้ เขาครอบครองทุกสิ่งที่พวกคุณไม่เคยมี พวกคุณก็มีสิทธิ์มีชีวิตแบบเขาเช่นกัน"