ช่วงเวลาที่[ตั้วเล่อ]จากไป เหล่ามนุษย์ที่กลายเป็นหายนะไปแล้วส่วนใหญ่ก็ตามจากไปด้วย
พวกเขามองดูฝ่ามือที่ค่อย ๆ จางหาย น้ำตาแปลก ๆ ไหลลงมาจากดวงตา
ไม่รู้ว่าทำไมต้องร้องไห้ รู้แต่เพียงว่าเจ็บปวด เจ็บปวดเหลือเกิน
ทุกอย่างจบสิ้นไปแล้ว เพิ่งได้สัมผัสมันเพียงเล็กน้อย เพิ่งได้เห็นบางสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ แต่อีกไม่กี่วินาทีก็ต้องจากไป
"ยังไม่ยอมเลย ไม่ใช่ไม่ยอมตาย แต่อยากเอาหมัดต่อยพวกไอ้ควายนั่นด้วยมือตัวเองซักครั้ง"
"ต่อไปคงไม่มีของแบบนี้อีกแล้วสินะ"
"ใครจะรู้ ยังไงเราก็ใกล้ตายแล้ว หาความบันเทิงมากมายก็ยังไม่ตาย ได้เห็นพวกไอ้ควายนั่นตายก่อนก็คุ้มแล้ว"
ผู้ที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้เงยหน้ามองฟ้า ใบไม้แห้งร่วงรู้ระลอก เมื่อ[ตั้วเล่อ]ตาย พลังที่คอยรักษาความมีชีวิตบนผิวดาวก็ดับสูญไปด้วย
"เราสมควรตายจริง ๆ ควรตายตั้งนานแล้ว"
คนที่เดินมาลงนอนอย่างเหนื่อยล้า แล้วเผยใบหน้าอันแสนสงบ
"ทุกวันหาความบันเทิงกระตุ้นตัวเองให้มีชีวิตต่อไป อาจเพราะรอถึงวันนี้ วันที่ได้เห็นสิ่งที่สมควรตายเหล่านั้นถูกทำลายจนสิ้นซาก"
[ตั้วเล่อ]สูญสลาย แต่พลังหายนะที่ลอยกระจายออกมากลับไม่หายไป ที่แห่งนี้กลายเป็นบริเวณที่แน่นเต็มไปด้วยพลังหายนะเข้มข้น
ซูอูเว่ยคืนเปลวเพลิง มองไปยังดาวเคราะห์ดวงหนึ่งอย่างครุ่นคิด ชีวิตที่ตายไปเหล่านั้น วิญญาณที่กระจายออกมายังคงเรียงรวมตัวกันมายังที่แห่งนี้
"โหลวกวานซาน มีข่าวดีหนึ่งเรื่องกับข่าวร้ายหนึ่งเรื่อง นายอยากฟังอันไหน?"