ฉุดฟ้าพังทลายให้เวลาทุกคนที่นั่งอยู่ได้รับสถานการณ์และย่อยมันกัน แต่กลับลืมไปว่าเพื่อนซี้อย่างขอบฟ้าตอนนี้อยากเจาะแก้วหูตัวเองแค่ไหน
"เปรี้ยง!"
เว่ยฉางหมิงวิญญาณลอยละลิบ เผลอทุบจานจนแตกกระจายด้วยท่าทางเหมือนหุ่นยนต์
"เย่ปู้หวี่บอกว่าตัวเองคืออะไรนะ?"
กวนเสี่ยวเหมยเตะเศษกระจกข้างเท้าออกไป "เส้นเหตุปัจจัย ของสิ่งที่เหนือธรรมชาติเกินความเข้าใจ รวมกับคำอธิบายของเสียงคำรามกับหว่านหลาน เส้นทางของเรื่องก็ชัดเจนแล้ว
แม้จะยอมรับยาก แต่อย่างน้อยก็มีคำอธิบาย ส่วนจะเข้าใจ... เราต้องเข้าใจทำไม"
กวนเสี่ยวเหมยมองเพื่อนร่วมทีมอย่างเยือกเย็นยิ่ง
"เราแค่ต้องคุมสถานการณ์ ทำเฉพาะสิ่งที่กำลังของเราไปถึงก็พอ คุยลึกเรื่องความสามารถของเย่ปู้หวี่ นอกจากจุดพลุในหัวเราแล้วมันได้อะไร?"
ขอร้อง พวกเขาไม่ใช่ศัตรู แถมแม้จะเป็นศัตรูก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกอย่าง แค่หาจุดอ่อนแล้วลงมือสังหารหนึ่งครั้งให้เป็นก็จบ
เว่ยฉางหมิงกับคนอื่นตื่นขึ้นจากภวังค์
"จริงด้วย เราต้องเข้าใจทำไม"
กวนเสี่ยวเหมยกอดอกแล้วหัวเราะในคอ "คิดออกก็ดีแล้ว ตอบกลับพวกเขาสักข้อความเถอะ"
มู่ปิงเกอที่ได้รับข้อความตอบกลับพยักหน้าในใจ ไม่เสียหายที่เป็นขอบฟ้า จิตใจมั่นคงไม่เลวเลย
"เว่ยฉางหมิงส่งข้อความมาแล้ว บอกว่าพวกเขารับทราบแล้ว ถามว่าเราจะเดินต่อยังไง"
เย่ปู้หวี่สั่นหัว "ต่อไปก็คือฝึกฝนเพิ่มความแข็งแกร่งต่อไปสิ แค่ว่าเราต้องจัดการปัญหาพวกนี้ก่อน"