ไม่ใช่เขาถ่อมตัวเกินไป แต่ความสามารถของฉุดฟ้าพังทลายนั้น พวกเขาเห็นกันจะจะ
มองยังไง ตำแหน่งผู้อำนวยการกองรักษาความมั่นคงสังคมคนต่อไป ก็ควรเป็นของเย่ปู้หวี่กับพวกมากกว่า
ซ่งอี๋ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่น ฉีกยิ้มแข็ง ๆ ออกมา แล้วเรียกภาพที่กระพริบอยู่มุมหนึ่งขึ้นมา
หอคอยวันสิ้นโลกที่เปิดไฟวิ่งตั้งแต่การต่อสู้เริ่มต้น กลายเป็นไฟเวทีของห้องคาราโอเกะไปแล้ว ใต้หอคอยถ้าเอาเวทีมาวาง ก็เปิดปาร์ตี้ได้เลย
"นี่ ดูที่ตาของหอคอยวันสิ้นโลกสิ พวกเธอว่าเหมาะสมไหม?"
ทั้งหกคนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"หอคอยวันสิ้นโลก ดูเหมือนจะไม่มีตานะ"
ซ่งอี๋เกือบสำลัก นี่มันประเด็นสำคัญเหรอ ไอ้พวกเด็กยุคนี้มันคิดอะไรกันแน่!
"สรุปว่า แต่ละหน่วยงานจะส่งคนมาคอยแจ้งพวกเธอ พวกเธอเรียนรู้ไปสักพักก็เตรียมรับช่วงต่อได้เลย ฉันเชื่อใจพวกเธอ ช่วงแรกเริ่มจากการเป็นรองก่อน สำหรับพวกเธอที่เคยร่วมเหตุการณ์ใหญ่ ๆ มาหลายครั้ง ไม่ใช่เรื่องยาก วางใจได้ ในฐานะรุ่นพี่ จะคอยดูแลพวกเธอ ให้เติบโตเร็วที่สุด"
ทั้งหกคนเกาหัว มองตากันและกัน
เธอพูดหรือฉันพูด?
"ฉันพูด"
เว่ยฉางหมิงวางแก้วน้ำลง พูดอย่างจริงจัง
"ท่านซ่ง ขอบคุณที่ให้โอกาส แต่... เราไม่คิดว่าการปล่อยให้บางเรื่องมาอยู่ในการตัดสินใจของเราเป็นเรื่องที่ถูก ฉันรู้ว่าพวกท่านกังวลว่าฉุดฟ้าพังทลายจะทำให้เรื่องอันตราย นิสัยแปลก ๆ ของพวกเขาจะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง กลัวว่าพวกเขาจะระเบิดโลกปัจจุบันทิ้ง"