เย่ปู้หวี่และโข่วอิ้งสบสายตากัน สองคนที่โชคช่างประหลาดยิ่งกว่าคนไหนต่างยกมือทั้งสองข้างขึ้น
"เย้!"
ซูอูเว่ยปรบมืออย่างหรูหรา
มู่ปิงเกอมองเย่ปู้หวี่และโข่วอิ้ง ก่อนจะหันไปมองซูอูเว่ย แล้วเข้าร่วมกับซูอูเว่ยอย่างไม่ลังเล ยกมือขึ้นปรบมือตาม
ทั่วทั้งแนวหน้าที่ยังมีแค่คนหกคนของพวกเขาที่กระโดดโลดเต้นเหมือนหมัด
บอร์กและโนราถูกแผ่นดินที่สั่นสะเทือนทับอยู่ใต้ก้อนหิน มีเพียงมือข้างหนึ่งที่ยื่นออกมากระตุกไม่หยุด
ไซล์ดมีฝุ่นสีเทาเกาะอยู่บนหัว ดูเหมือนคนงานที่เพิ่งกลับมาจากไซต์ก่อสร้างปูน ทั้งตัวถูกห่อหุ้มด้วยฝุ่นสีเทา ยิ้มออกมาเมื่อไหร่ก็จะเห็นฟันขาวเปล่งประกายท่ามกลางความเทานั้น
ในฝุ่นหนาหลายสิบเซนติเมตร มีเนินเล็กๆ นูนขึ้นมาเคลื่อนไหว มือหลายข้างยื่นออกมาจากใต้ดิน ตามด้วยคนตัวเปื้อนโคลนปีนออกมาจากใต้ดิน
ไม่รู้ยังคิดว่าเหตุการณ์ซอมบี้ระบาดกำลังเกิดขึ้น
เสียงไอถี่รัว ดวงตาหลายคู่เบิกเปลือกตาขึ้น สะบัดฝุ่นออกแล้วมองไปรอบๆ
"ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"
นักรบคนหนึ่งหันไป เห็นเพื่อนร่วมรบที่ตัวเต็มไปด้วยฝุ่น เหลือเพียงดวงตาสองข้างที่กลอกไปมา อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"ฮ่า..."
เพื่อนร่วมรบที่ถูกพ่นฝุ่นใส่หน้าถลอกตา
"อยากตายฉันทำให้ได้นะ ไม่ต้องตั้งใจปลุกสังหารในตัวฉันก็ได้"
นักรบที่หัวเราะไว้หุบยิ้มลง จงใจเหล่ตามอง แล้วเริ่มพูดเลียนแบบ
"เหอ~ ไม่ต้องตั้งใจปลุกสังหารในตัวฉันก็ได้~"
เพื่อนร่วมรบ: ...
ทำไมเขาต้องมาเป็นเพื่อนกับคนที่ต่ำทรามขนาดนี้ด้วยเนี่ย ฆ่าทิ้งได้ไหม