[ชะตากรรม] ผู้เย็นชาแดงกล้ามขึ้นในดวงตา
"ทหารยามภายในวิหาร สมเด็จพระสันตะปาปา รวมถึงผู้คนในเมืองที่มีงานทำมีเกียรติ ล้วนเป็นลูกหลานของพวกผู้ทำการแรงนั่นแหละ
ส่วนลูกหลานของสิ่งชั่วร้ายเหล่านั้น ฉันมีชะตากรรมเดียวให้เท่านั้น คือประสบความทุกข์ทรมานทั้งปวง แล้วก้าวเข้าสู่ความตาย นี่ก็ถือว่าเป็นความเมตตาของฉันแล้ว!"
หากวันนั้นเขามีอารมณ์เช่นนี้ได้ บรรดาไอ้พวกนั้นคงไม่มีทางรอดมาได้เลย
เขาถามว่า "ให้ฉันไปกลืนกลายเป็นพวกมันงั้นเหรอ ฉันรู้สึกขยะแขยง!"
"ฉันไม่อยากได้ยินพวกที่ไม่ลงแรงทำงาน ไม่พยายาม แต่ถือความมั่งคั่งสะสมไว้ ไร้สมอง ยืนอยู่เบื้องบนแล้วพูดกับคนที่พยายามใช้ชีวิตว่า นี่คือชะตา ชะตาที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เกิด!
นั่นจะเป็นการหมิ่นเหม่ที่น่าขยะแขยงที่สุดต่อฉัน และเป็นความอยุติธรรมที่ใหญ่หลวงที่สุดต่อผู้ที่สร้างคุณค่าด้วย!"
ท่ามกลางความเงียบสงบราวหลุมศพ [ชะตากรรม] เงยตาขวาขึ้น มองไปที่กระจกน้ำที่สั่นไหวไม่หยุด มองดูตัวเองอีกฝ่ายที่โกรธกริ้ว
"ไม่พอ"
เขากล่าว "การลงโทษของเจ้า ยังไม่พอ"
"เจ้าให้ชะตากรรมโหดร้ายแก่พวกมัน ระบายความโกรธของเจ้าออกไป แต่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจริง ๆ ล่ะ พวกเขาจะระบายความโกรธของตัวเองอย่างไร จะตะโกนให้เสียงของตัวเองดังอย่างไร?
ให้ผู้ที่สร้างคุณค่าจริง ๆ ได้เอาชนะพวกปรสิตเหล่านั้นด้วยมือตัวเอง แล้วสร้างอนาคตของตัวเอง นั่นแหละคือชะตาของพวกเขา ชะตาที่ไหลรินไม่มีที่สิ้นสุด!"
[ชะตากรรม] ฝ่ายเย็นชาหัวเราะเยาะ เสียงหัวเราะเบา ๆ ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นน้ำเสียงที่อ่อนแรงและสูญเสีย