"การที่เจ้าปรากฏตัวขึ้น ทำให้ฉันต้องยอมรับว่าบางทีความดูหมิ่นก่อนหน้านี้อาจเป็นความผิดพลาด แต่น่าเสียดาย ฉันปฏิเสธที่จะแก้ไขมัน ระหว่างเราสองคน จะมีเพียงหนึ่งเดียวที่ได้ดำรงอยู่"
หลังเงียบไปชั่วขณะ [โชคชะตา]ก็ถามขึ้นมา
"ถ้าเจ้าครอบครองอำนาจนั้น เจ้าอยากทำอะไร?"
แก้มข้างขวาปรากฏรอยยิ้มเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"ก็ชัดเจนอยู่แล้ว ฉันอยากให้พวกเขาพัฒนาไปด้วยตัวเอง ไปสร้างชะตากรรมของตัวเอง"
หล่อนไม่ปิดบังเป้าหมายของตน และไม่ปิดบังความรักที่มีต่อสรรพชีวิตเหล่านั้น
"ทำในสิ่งที่เทพเจ้าควรทำ ชี้นำพวกเขา นำทางพวกเขา ให้พวกเขารู้จักเผชิญหน้ากับชะตากรรมอันโหดร้าย เผชิญหน้ากับอนาคตอันไม่รู้จักทั้งหมด แล้วจึงปล่อยมือ
แม้การนี้อาจทำให้พวกเขาเผชิญความล่มสลายเร็วขึ้น หรืออาจทำให้ปัจเจกบางคนต้องทุกข์ทรมานมากขึ้น แต่พวกเขามีความเป็นไปได้อันไร้ขอบเขต ชะตากรรมอันไร้ขีดจำกัด
พวกเขาสามารถทลายมโนทัศน์เดิม ๆ ทลายชนชั้นที่แข็งกรอบ แทนที่จะเดินไปสู่ความตายโดยไม่รู้อะไรเลยในวิถีที่ถูกกำหนดไว้ภายใต้เงาของเธอกับฉัน
ฉันอยากให้พวกเขาขอบคุณตัวเองที่เอาชนะความทุกข์ยากได้ ขอบคุณตัวเองที่เอาชนะชะตากรรมได้ ไปสร้างสรรค์ชะตากรรมใหม่ของตน แนวคิดที่ไม่หยุดก้าวข้าม ไม่หยุดเปลี่ยนใหม่นั้น สวยงามกว่าเจ้าผู้ยึดติดกับภาระอย่างนี้อยู่แล้ว"
[โชคชะตา]หัวเราะเยาะ: "โง่เขลาจนน่าหัวเราะ เจ้าอยากรวมร่างตัวเองเข้ากับสรรพชีวิต ทรยศต่อจิตสำนึกของจักรวาลที่ให้กำเนิดเรา พวกเขามันสมควรเชียวหรือ!"
แก้มซ้ายกดความโกรธของตนเอาไว้ ทันใดนั้นหล่อนกลับรู้สึกว่าการมีจิตสำนึกอีกหนึ่งเกิดขึ้นมาก็ไม่เลว