เย่ปู้หวี่สัมผัสได้ถึงความอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง นี่มันการแก้แค้นชัดๆ!
นางมองเพื่อนร่วมทีมด้วยแววตาบริสุทธิ์ พยายามใช้มิตรภาพของทีมปลุกสำนึกของพวกเขา
มู่ปิงเกอและคนอื่นๆ จ้องเย่ปู้หวี่ ราวกับมองแมวตัวใหญ่ที่ซ่อนความลับเต็มท้อง แต่ยังทำตาบริสุทธิ์มองพวกเขา
หว่านหลานหรี่ตา: "อย่าหัวเราะ บอกมาว่ารู้อะไรบ้าง"
"ก็... เมื่อห้าเดือนก่อน ฉันบอกหัวหน้าแผนกจูเช่อ อูซู่ว่า อีกครึ่งปีจะมีภัยพิบัติระดับสิบเอ็ดมุ่งเป้ามาที่โลกปัจจุบัน ตอนนี้นับดู เหลืออีกเดือนเดียวก็ถึงเวลานั้นแล้ว ฮ่า"
ฮ่าอะไรฮ่า เรื่องแบบนี้พูดได้สบายๆ อย่างนั้นเหรอ?
เย่ปู้หวี่ราวกับได้ยินเสียงคำรามของหว่านหลาน จึงฝืนทนพูดประชดไปหนึ่งประโยค
"ฉันจะตะโกนพูดได้ยังไง ต่อให้ฉันตื่นเต้น เรื่องนี้ก็ไม่หายไปไหน"
โข่วอิ้งเอามือปิดหน้า: "ฟ้าช่วย ฉันเพิ่งขั้นห้าเอง"
เขาถามอย่างเลื่อนลอย: "มู่ปิงเกอ ขั้นห้าสู้ภัยพิบัติระดับสิบเอ็ดได้ไหม?"
อะไรคือภัยพิบัติระดับสิบเอ็ด เขาจะทำเป็นไม่ได้ยินได้ไหม?
สีหน้าที่สงบของมู่ปิงเกอก็ชะงักไปเล็กน้อย: "ไม่ต้องตกใจ เราไม่ใช่กองหน้า เราคงไม่ต้องเจอโดยตรง..."
ยังพูดไม่ทันจบ ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านสมอง เธอนึกถึงปัญหาได้
หลังจากได้รางวัลมากมายจากการแข่งขันผู้ตื่นรู้ พวกเขาคงจะก้าวเข้าสู่ขั้นหก และเย่ปู้หวี่เองก็น่าจะถึงขั้นหกได้เช่นกัน
สงครามใกล้เข้ามา เย่ปู้หวี่เลื่อนขั้น