มุมตาของหว่านหลานกระตุกไม่หยุด
"คุณโหมข้อมูลมหาศาลใส่เรา จนเราสติแตก แล้วก็ผ่านไปแค่นั้นเนี่ยนะ?"
เปลี่ยวแห้งจ้องเธอ มุมปากยกขึ้น: "ขออภัยด้วย ใครที่ถูกปล่อยให้รอคอยเป็นร้อยๆ ศตวรรษ ก็ต้องมีจิตใจเอาคืนกันบ้างล่ะนะ"
เย่ปู้หวี่กุมหัวด้วยความกลัดกลุ้ม: "นี่คือเหตุผลที่คุณหาเรื่องให้เราโดนเกลียดชังงั้นเหรอ?"
เปลี่ยวแห้งยิ้มบาง: "เสียดาย ที่ฉันพยายามแทบตาย ก็ดูจะไม่ทันความโชคร้ายของเธอสักครั้ง"
เย่ปู้หวี่กำหมัดแน่น เธอมองมู่ปิงเกอ: "ฉันต่อยเขาได้ไหม?"
เปลี่ยวแห้งหรี่ตา: "ขอโทษนะ เธอทำไม่ได้หรอก"
ทุกคน: ………
น่ารำคาญชะมัด!
โหลวกวานซานหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา เชื่อมต่อไปหาฉินเยว่: "ท่านแม่ทัพฉิน ฝ่ายเราพบราชาเปลี่ยวแห้งแล้ว เขาตกลงจะปฏิบัติตามสัญญา บอกความจริงของโลกให้เรา เราจะติดต่อพวกท่าน"
เย่ปู้หวี่หันขวับด้วยความตกตะลึง: (☉_☉)?
หว่านหลานอ้าปากเล็กน้อย พูดเลยเหรอเนี่ย?
มู่ปิงเกอนิ่งเงียบ
ซูอูเว่ยรู้สึกเหมือนสมองปลอดโปร่งขึ้นมา วิธีจัดการที่โยนปัญหายากๆ ทิ้งไป แล้วลงมือแบบตรงไปตรงมาแบบนี้ บางทีก็ทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นมาจริงๆ
โข่วอิ้งยกนิ้วโป้งให้ ฉับไวพอควร สมเป็นเธอจริงๆ
เปลี่ยวแห้งเงยหน้ามองโหลวกวานซาน คนคนนี้ สไตล์การทำงานยังคงกว้างขวางและตรงไปตรงมาเช่นเคย
ทั้งหกคนยืนเผชิญหน้ากับราชาเปลี่ยวแห้ง ไม่สนใจเลยว่าฉินเยว่ที่ได้รับข้อมูลจะรู้สึกยังไง
ครู่หนึ่ง เสียงที่ยังคงสงบนิ่งของฉินเยว่ดังมาจากเครื่องสื่อสารของโหลวกวานซาน