เสี่ยววานกอดเจ้าโลมาน้อยราวกับกอดตุ๊กตา แล้วเงยหน้ามองไปที่ผู้กลืนกินรวงข้าว
“ขอบใจนะ เจ้าหนอนน้อย ดูเหมือนแกจะเข้ากับคู่ร่วงโรยได้ดี ตอนนั้นแกยังร้องโหยหวนขนาดนั้น ข้ายังคิดว่าแกจะกินมันซะอีก”
สีหน้าของสุยหยางซีดเผือด แต่ก็ไม่อาจเอ่ยโต้แย้งออกมาได้สักคำ เพราะมันรู้ดีที่สุดว่าคนของหอคู่กอบกู้โลกนั้นคือกลุ่มปีศาจ
เด็กสาวที่ดูเหมือนรังแกง่ายต่อหน้านี้ กลับเป็นตำแหน่งที่สี่ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะไปยั่วยุได้
เวรกรรมของลูกจ้างผู้โชคร้ายอย่างสุยหยางต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองไปรอบๆ แล้วกัดฟันพูด
“ตำแหน่งที่สิบของหอกอบกู้โลก [ผู้กลืนกินรวงข้าว] ตามข้อตกลงระหว่างราชาร่วงโรยและปราสาทยุคหายนะ ขอรับตอนจบกลับคืน”
นี่ทั้งเป็นการเตือนและเป็นการประกาศ
เพื่อยุติเรื่องราวนี้ด้วยนามของหอคู่กอบกู้โลก
ผู้ที่อยากจะพูดอะไรและเหล่าภัยพิบัติต่างเงียบงัน ถึงแม้จะไม่รู้ว่าตำแหน่งที่สิบนี้มาจากไหน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาในการเกรงกลัวหอคู่กอบกู้โลก
ครั้งสุดท้ายที่หอคู่กอบกู้โลกลงมือ ก็เพื่อไล่ล่า [ผู้ดับสิ้น] ภัยพิบัติที่ใกล้เคียงกับเทพแห่งความตายมากที่สุด
ว่ากันว่าอีกฝ่ายไม่ยอมก้าวเข้าสู่ระดับสิบสี่ ก็เพื่อตำแหน่งเทพแห่งความตาย
แต่น่าเสียดาย อีกฝ่ายดูเหมือนจะแตะต้องต้องห้ามของหอคู่กอบกู้โลก ถูกไล่ล่าจนต้องเงียบหายไป
ภัยพิบัตินั้นแตกต่างจาก [ศพเน่า] ที่เพิ่งตายไป อันหนึ่งเพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับสิบสาม อีกอันหนึ่งเป็นคนโหดที่กดระดับไว้ไม่ยอมก้าวเข้าสู่สิบสี่