คนพายเรือข้ามฟากรีบเดินออกไป เพื่อไปสลับเวรกับเพื่อนร่วมงาน
ไอ้เพื่อนเอ๋ย นายช่วยสลับให้ฉันทีเถอะ ฉันดวงไม่แข็ง รับไม่ไหวจริงๆ
"สลับเวร? ไม่ได้ๆ โปรเจกต์งานจะเป็นแบบว่าแกจะสลับก็สลับได้ที่ไหน รีบไปทำงานได้แล้ว"
คนพายเรือข้ามฟากที่ถูกปฏิเสธก็หน้านิ่วคิ้วขมวดกลับมา
ให้ตายเถอะ!
เย่ปู้หวี่มีเส้นดำขึ้นเต็มหน้า ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ หลบกันราวกับงูพิษเชียว
"ไม่ต้องการพายกันเองเหรอ ไงฉันก็มาลองเองนะ ที่บอกว่ายังไงนะ... เอาน่า ฉันฝึกพายเรือมาโดยเฉพาะแล้ว เชื่อฝีมือฉันสิ!"
เชื่อแกสิ ไป๊ แกมีฝีมืออันไหนกัน มีแต่จะพาเรือคว่ำต่างหาก
"อย่าเลย ฉันไม่อยากคว่ำเรืออีกรอบ"
คนพายเรือข้ามฟากกำไม้พายแน่น พาคนกลุ่มหนึ่งเข้าไปในแม่น้ำลืมเลือน
ภายใต้แสงออโรร่าที่ทอดลงมา อาคารน้อยใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างพร่ามัวในแม่น้ำลืมเลือน สิ่งต่างๆ มากมายไม่รู้จบเกิดขึ้นตรงหน้า กระจัดกระจายอยู่ทั่วไปอย่างไม่เป็นระเบียบ
ดินแดนที่เคยสงบสุขของวิญญาณ กลายเป็นที่รวมตัวของภาพลวงตา ฟองน้ำที่พวยพุ่งขึ้นมาฉายให้เห็นอดีตที่แตกต่างกันออกไป
ทั่วทั้งแม่น้ำลืมเลือนเต็มไปด้วยฟองน้ำหลากหลาย สว่างวาบแล้วดับลง หมอกบางๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าไหลออกมา บางส่วนลอยขึ้นกลายเป็นแสงออโรร่า ไหลไปตามสะพานแสงออโรร่า บางส่วนกลั่นตัวเป็นหยดน้ำตกลงสู่แม่น้ำลืมเลือนอีกครั้ง
ความคิดที่เคยจมอยู่ใต้น้ำได้ผุดขึ้นมา เผยทุกสิ่งให้ทุกคนได้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง
เย่ปู้หวี่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่คุ้นเคยจากใต้ฝ่าเท้า ก้มลงมอง ฟองน้ำที่ปะทะกันราวกับไอน้ำเดือดพล่านกำลังพยายามพลิกเรืออยู่ใต้ท้องเรือ