ระหว่างฟ้ากับแผ่นดิน เหลือเพียงแสงสายเดียว
[บาปกรรม]เงยหน้าขึ้น เห็นไม่ได้นอกจากความตาย
มันแม้ไม่ทันจะได้คิดเรื่องอื่นใด ก็ถูกคมดาบที่ทะลุทะลวงทุกสรรพสิ่งตอกตรึงไว้ก้นบุ้ยของจักรวาล
สติสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ เข้าใจเพียงข้อเดียว
ผู้ที่มีอำนาจตัดสิน[บาปกรรม]ได้ ไม่ใช่มัน หากแต่เป็นเทพผู้ครอบครองอำนาจแห่งความตาย
นี่คือการตัดสินที่แท้จริง
มันตัดสินโทษบาปทั้งชีวิตของมันเอง จนกระทั่งปลายทางต้องตายด้วยการตัดสินที่แท้จริงของสรรพชีวิต
ชั่วพริบตาที่คมดาบโล้ลงมา จักรวาลสั่นสะเทือนกึกก้อง
ทีมขอบฟ้าที่ยืนมองไกลอยู่แดนไกลในดินแดนสุดท้ายเหวี่ยงตัวไม่มั่นคง ถูกแรงสั่นไหวทำให้สะดุดล้มเซ
หอคอยวันสิ้นโลกที่ประทับยืนอยู่ในโลกปัจจุบันดับจอมืดสนิททันที แถบความคืบหน้าราวกับวิ่งครบทั้งเส้นภายในชั่วพริบตา
เหมือนสุนัขใหญ่ที่เหนื่อยใจ โดนเตะเข้าเต็ม ๆ หนึ่งครั้ง แรงเตะนั้นรุนแรงเกินไป เลยดับเงียบไปเสียฉะนั้น
ณ วินาทีที่คมดาบแห่งการตัดสินสัมบูรณ์กลับมาปรากฏในโลกอีกครั้ง ฟันสังหารหายนะอันดับหนึ่งรองจากเทพลงได้
พลังที่ระเบิดออกนั้นทะลุกำแพงระยะทางหลายแสนปีแสงโดยไม่สนใจ ส่งต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนี้ไปยังทุกมุมของโลก ส่งถึงสรรพชีวิตทุกหนึ่ง ด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาและป่าเถื่อนที่สุด
ไม่ว่าพวกเขาจะเข้าใจความหมายข้างในนั้นหรือไม่ก็ตาม
ดินแดนสุดท้าย เสียงทักทายอันแสนอบอุ่นดังขึ้นนับไม่ถ้วน
“ไอ@#%*! โลกกำลังจะแตกแล้วหรือนี่!”
“ใครเข้าใจบ้าง ฉันกำลังอยู่ห้องน้ำอยู่หนอะ อย่าจัดแจงทำเรื่องใหญ่โตตอนที่ฉันอ่อนแอที่สุดได้ไหม”