[รอยแยก]: ……
หูของหล่อนคงไปมีปัญหาอะไรสักอย่าง
เหล่าหายนะ: ……
สิ่งนี้มันกินได้เนี่ยนะ?
กงเจียหยง: ……
อภิสภาวะ?
กิน?
เย่ปู้หวี่พูดเป็นภาษาจีนชัด ๆ ทำไมเขาถึงฟังไม่รู้เรื่อง สิ่งนั้นมันกินได้อีกเหรอ!?
ในหัวของคนทั้งวงกลมสับสนวุ่นวาย ต่างพยายามมองไปยังคนที่ยังใจเย็นฉับพลันด้วยความแตกสลายใจ
อย่าทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนั้นสิ!
เย่ปู้หวี่เข็มกิ่งไม้แห้งเหนือศีรษะ: “ปล่อยรุ่นพี่ทั้งสี่ของฉันออกมาหน่อยสิ ไม่งั้นนายหนีไม่พ้นหรอก”
ครั้งแรกที่[รอยแยก]รู้สึกเหมือนเหลือเชื่ออย่างบอกไม่ถูก เหมือนคนที่ถูกชี้เป้ากลายเป็นหล่อนเสียเอง แทนที่จะเป็นคนที่ทุกวินาทีต้องเผชิญความตายคนนั้น
“นายไม่กลัวตาย?”
“นายจะไม่ฆ่าฉัน” เย่ปู้หวี่จ้องตาคู่ที่มองไม่เห็นคู่นั้น “ตั้งแต่แรกนายก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเรา”
ชั่วขณะหนึ่ง[รอยแยก]กลับรู้สึกว่าเจ้าของเสียงคนนี้ทั้งที ท่าทางจะมองทะลุตัวหล่อน มองทะลุถึงสิ่งที่หล่อนต้องการเสียแล้ว
แต่……พวกเขาแท้จริงยังไม่เคยพบกันเลย
การเดาของ[รอยแยก]ไม่ผิด เย่ปู้หวี่แท้จริงไม่เคยเห็นตัวหล่อน แต่กลับเห็นถึงเหตุที่ทำให้หล่อนถือกำเนิด และมองเห็นถึงผลที่[รอยแยก]ปรารถนาด้วย
“สิ่งที่นายต้องการ ไม่ใช่ความตายและการสิ้นสุด ก็ไม่ใช่การพิชิตหรือการสร้าง นายต้องการการเย็บปะติดปะต่อ เย็บปะรอยแยกที่เกิดขึ้นระหว่างสรรพชีวิตกับสรรพชีวิต”
เย่ปู้หวี่ยืนมือจับกิ่งไม้แห้งนั้น ค่อย ๆ ลุกนั่งขึ้น เงยหน้าขึ้นมอง[รอยแยก] สายตาที่แม่นประหนึ่งของจริงทะลุผ่านดวงตาคู่ที่มองไม่เห็น ส่องลึกเข้าไปถึงแก่นวิญญาณของอีกฝ่าย
[รอยแยก]เงียบไปนาน แล้วหลับตา ยกมือปล่อยหัวหน้าฝ่ายสี่เทพออกมา