สายลมพันยุคที่รวมร่างขึ้นมาราวกับถูกใครสักคนเตะเข้าให้ทีหนึ่งขณะที่กำลังหลับอยู่ นอนอยู่บนแดนของตัวเองดี ๆ กลับถูกดึงหน้าลากมาที่นี่ ความโกรธตอนตื่นรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดนิวเคลียร์ทั้งแถว
ลมบ้าหมุนดุร้ายฉีกทำลายทุกสิ่งรอบตัว กระหน่ำซ้ำเข้าใส่[อธรรมกรรม]ที่ถูกดูดเข้าไป
ก็แก่นี่แหละที่เป็นของกากไม่เคยอยู่นิ่ง ยังปล่อยก๊าซดำอีก เห็นแบบนี้ก็รู้กันว่าไม่ใช่ของดี
กล้ามาก่อความวุ่นวายบนแดนของฉัน ถือว่ากล้าหาญจนเบื่อจะอยู่จริง ๆ
เสียงลมคำรามดุเดือดม้วนตัวสั่นสะเทือน กึกก้องกว่าฟ้าผ่า จนสั่นสะเทือนถึงจิตใจ
เจ้าปลาวาฬน้อยกลับเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงานอีกครั้ง ศีรษะอ่อนแรงแทบห้อยลง รู้สึกเหมือนเหลือเพียงแลบลิ้นออกมาเท่านั้น
"คราวนี้ พวกนายสร้างเรื่องใหญ่โตเอาเสียจริง"
เย่ปู้หวี่เท้าขาที่สั่นระริก ฝืนลืมตาข้างเดียวมองท้องฟ้าที่ถูกเจาะเป็นรู
การเคลื่อนไหวของหว่านเชียนโบราณซ่อนจากเหล่าหายนะไม่ได้ แถมหายนะที่ถอนกำลังออกไปคงเผยแพร่พิกัดของดินแดนสุดท้ายออกไปเสียแล้ว
หล่อนเงยหน้ามองแผลฉีกขาดบนท้องฟ้า สายตามืดมัวสลับขึ้นลง พลังของแม่น้ำลืมเลือนจางหายไป ร่างกายทำงานเกินพิกัด
ขาทั้งสองของหล่อนอ่อนยุบลงเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยว ล้มลงแนบกับพื้น ลมหายใจเหลือรอย
"เรียกขอบฟ้า เรียกขอบฟ้า มีรูเปิดต้องอุดสักหน่อย พวกคุณมาเลย เราหมดแรงกันแล้ว"
จากเครื่องสื่อสารที่เชื่อมต่อมาดังเสียงคำราม