“คืนน้องเย่มา!”
“ปลาปีศาจบ้านั่น เอาน้องเย่กับเพื่อนของหล่อนซ่อนไว้ที่ไหน!”
วิญญาณนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามา ปฏิกิริยาแรกของเจ้าปลาวาฬน้อยคือความไม่เชื่อสายตา
วิญญาณจำนวนมหาศาลแบบนี้ แถมยังเป็นเด็ก ๆ ทั้งหมด โผล่ออกมาจากไหนกันแน่
“หยุด!”
กำแพงไร้รูปลักษณ์ขวางวิญญาณเหล่านี้ไว้ อีกฟากของการติดต่อสื่อสาร บรรดาผู้คนในศาลากอบกู้โลกต่างหันมามอง การร้องคร่ำครวญนี้เห็นอะไรกันแน่?
เจ้าปลาวาฬน้อยแหง็บปากค้าง “โธ่เอ๊ย วิญญาณสภาพสมบูรณ์แบบขนาดนี้ พวกนายนี่มัน…”
มันก้มมองภายในเรือธงหลัก อุปกรณ์ขนาดเล็กชิ้นหนึ่งกำลังทำงานอยู่ ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ เหมือนกับ…แม่น้ำลืมเลือนขนาดจิ๋ว
“พวกนายคือวิญญาณที่ฉุดฟ้าพังทลายนำออกมา? มาจากไหน?”
เสียงเล็กใสตอบกลับมาด้วยเสียงหือดื้อ ๆ “ฉันไม่เล่าให้ฟังหรอก น้องเย่กับพวกเขาไม่อยู่ พวกเราก็ไม่พูดอะไร”
น้องเย่? พวกเรา?
เจ้าปลาวาฬน้อยกระพริบตาปริบ ๆ แล้วเชิดหางขึ้น เปิดปากยิ้มแฉ่ง
“โอ๊ย คนกันเองทั้งนั้นเลยสินะ น้องเย่ที่พวกเจ้าพูดถึงต้องเป็นเย่ปู้หวี่ใช่ไหม ดีเลย เจ้าวาฬน้อยนี่เป็นเพื่อนสนิทของหล่อนนะ เพื่อนสนิทขั้นเทพด้วย
เมื่อครู่พวกเขาแค่ไปที่อื่นอีกแห่งหนึ่ง ฉันก็กังวลเป็นทุนเดิม โธ่…เย่ปู้หวี่เพิ่งบาดเจ็บสาหัสไปไม่นาน ร่างกายแตกกระจายยัยงั้น คราวนี้ได้ออกมาเจอกัน ได้ร่างกายกลับมาแท้ ๆ กลับต้องไปเผชิญอะไรก็ไม่รู้
ฉันก็ห่วงนะ ถ้าพวกเขาเจอปัญหาอะไรขึ้นมาจะทำยังไงดี ถ้าฉันไปด้วยได้ก็คงดี ตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าร่างกายของเธอจะเป็นยังไง…”