ราชาสายลมสายฟ้าที่ฆ่าได้สนุกพ่นลมหายใจอันหนักอึ้งออกมาหนึ่งที
“สมใจ! ต่อจากนี้ข้าไม่มีเป้าหมายอะไรแล้ว พวกเจ้ามีอะไรอยากสืบไหม ข้าอาจจะลองให้ความร่วมมือดูก็ได้”
หว่านหลานมุมปากกระตุก: “นายเข้าข้างได้ไวจริง ๆ นะ”
ราชาสายลมสายฟ้าหัวเราะอย่างเปิดอก รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยอิสระขนาดนี้มาก่อน
“เดินหมากแล้วไม่เสียดาย ลมพัดผ่านไร้ร่องรอย ไม่มีวันหวนกลับ”
ไซล์ดแววตาวาบขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ซ่อนไว้ในทันที เขาเหลือบมองราชาสายลมสายฟ้าแวบหนึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ทิ้งความคิดที่ผุดขึ้นได้ในที่สุด
“ไม่จำเป็น ข้าไม่ไว้ใจเจ้า”
เขาหันหลัง
“ในเมื่อภารกิจจบลง ก็แยกย้ายกันไปสำรวจเถอะ อัศวินเจียลาด์ อัศวินเคอหลิน คนนั้นฝากพวกเจ้าด้วย”
เจียลาด์ขวางทางไซล์ด ยืนตัวตรง
“ขอโทษด้วยท่านดยุก ภารกิจครั้งนี้ไม่รวมการสำรวจส่วนตัว”
ไซล์ดชะงักไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในทันที: “เซียวเอ๋อร์เว่ยไอ้สารเลวนั่นหลอกข้าอีกแล้ว เขาไม่คิดจะให้ข้าสืบอะไรเลยสักนิด!”
หว่านหลานเอามือกุมขมับอย่างจนใจ: “ท่านดยุก เป็นไปได้ไหมว่าที่ฝ่าบาทหมายความคือ ท่านจะไปไหนคนเดียวไม่ได้?”
ก่อนหน้านี้เธอก็สงสัยอยู่ว่า ทำไมภารกิจแบบนี้ต้องส่งนักสู้อันดับหนึ่งของนิวโรมมาด้วย ดูเหมือนใช้มีดฆ่าควาย
เธอคิดว่าคุณค่าของตัวเองยังไม่ถึงขั้นต้องให้ท่านดยุกออกโรง แล้วยังส่งเจียลาด์ดาบล้ำค่ามาด้วย เธอไม่ใช่ศูนย์กลางของโลก และนิวโรมก็ไม่ได้ว่างงานอะไรขนาดนั้น