เสี่ยวว่านคิดว่าข้อเสนอนี้ดีมาก
"พูดถูก งั้นฉันไปล่ะ"
ซุ่ยหยางหน้านิ่งปิดประตู ภายในห้องที่มืดสลัว ส่งเสียงคำรามอย่างไม่มีเสียง
คนของวิหารกอบกู้โลก ล้วนเป็นบ้า!
ส่วนสวี่เฉินที่เดินออกไปถามขึ้น
"เธอสงสัยไหมว่าทำไมฉันถึงสุภาพกับพวกเขานัก และให้ความสำคัญกับที่นี่มากขนาดนี้?"
ผู้ประสานงานที่เดินอยู่ข้างๆ สวี่เฉินเอ่ยขึ้นอย่างเคร่งขรึม
"เพราะดินแดนสุดท้าย อาจเป็นอย่างที่เล่าลือกันจริงๆ ว่าเป็นสถานที่ที่พลังหายนะยังไม่แผ่ซ่านถึงอย่างสิ้นเชิง อาจเก็บรักษาอารยธรรมที่สมบูรณ์เอาไว้ได้"
สวี่เฉินหัวเราะเบาๆ พร้อมส่ายหน้า
"ไม่ เธอคิดผิดแล้ว สาเหตุที่พวกเราผู้ดูแลปฏิบัติกับที่นี่เป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะวิหารกอบกู้โลก ไม่ใช่เพราะเรื่องเล่าลือเหล่านั้น แต่เป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดเรื่องหนึ่ง"
"อะไรหรือ?"
"ภาษาและตัวอักษรของพวกเขา"
สวี่เฉินหยุดฝีเท้าชั่วครู่ หันมองไปยังจักรวาลอันมืดมิดกว้างใหญ่ไพศาล
"อารยธรรมที่ไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน แต่ตัวอักษรและภาษาที่ใช้กลับกลายเป็นสิ่งที่เป็นกระแสหลักในปัจจุบัน เคยถูกเรียกว่าภาษาที่เข้ารหัสของจักรวาล เธอคิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?"
ผู้ประสานงานรู้สึกตกตะลึงในใจ
"ท่านหมายความว่า ที่นี่ไม่ได้ธรรมดา?"
สวี่เฉินพยักหน้า "ความสัมพันธ์กับวิหารกอบกู้โลก รายละเอียดของดินแดนสุดท้าย ล้วนไม่เทียบเท่ากับประโยคที่พวกเขาพูดจนชิน ฉันคิดมาตลอดว่าคนกลุ่มแรกที่ติดต่อกับหอไท่ชู ผ่านการเรียนรู้จึงใช้ภาษาเหล่านี้ได้