นับเป็นเวลานับไม่ถ้วนศตวรรษ หอประชุมกอบกู้โลกไม่เคยเพิ่มคนเพิ่มมือ เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้หอประชุมกอบกู้โลกเน่าเฟะจากภายใน วันหนึ่งพังทลายลงทั้งหมด กลายเป็นเพียงคำพูดที่ว่างเปล่า
"ท่านสวี่ ในเมื่อท่านเปิดอกพูดเรื่องนี้กับพวกเรา ก็คงรู้ทางเลือกของพวกเราดี ดินแดนสุดท้ายจะไม่เข้าร่วมหอไท่ชู แต่จะคบหาด้วยฐานะผู้ร่วมมือกับหอไท่ชู"
สวี่เฉินถอนหายใจเฮือกหนึ่ง: "ดีก็ดี ถ้าพวกเจ้ามีความมั่นใจพอ ก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งกับหอไท่ชูลึกนัก หอไท่ชูนี้มันเรื่องยุ่งเหยิงเกินกว่าจะจัดการได้จริง ๆ"
เขาหนุนตาที่ขุ่นมัวขึ้นมองไปที่เย่ปู้หวี่
"ในเมื่อเป็นการร่วมมือกัน ไม่ทราบว่าพวกเจ้า จะช่วยผู้เฒ่าทำเรื่องหนึ่งได้หรือไม่"
"เรื่องอะไร?"
"ชำระล้างต้นตอ"
สวี่เฉินยืดหลังตรง กลิ่นอายที่อบอุ่นรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด ดั่งกับว่าผ่านอากาศ ก็สามารถเฉือนผิวหนังจากแขนได้
"ปัญหาของหอไท่ชู พวกเจ้าก็เห็นกันหมดแล้ว คงภายในอึดอัดจนถึงขีดสุดแล้ว พวกเราต้องถอนพิษโดยการเผาแผล ใช้วิธีอันเฉียบขาดจัดการเหล่าแมลงที่กัดกินเสียบางส่วน ถึงจะทำให้หอแห่งนี้อยู่ยงคงกระพันไปได้นาน"
มองดูความแค้นเคืองบนใบหน้าของสวี่เฉิน สายตาเย่ปู้หวี่พลันขยับเล็กน้อย
ไอ้แก่คนนี้ คงเตรียมตัวไว้ก่อนมาล่ะสิ ตั้งดักรอพวกเราอยู่ตรงนี้
การเชิญดินแดนสุดท้ายเข้าร่วมเป็นเรื่องปลอม การฉวยโอกาสวางแผนกวาดล้างภัยภายในเป็นเรื่องจริง