ภายใต้เสียงกระซิบของปีศาจ มันเริ่มขยับเขยื้อน พยายามกลืนกินอะไรบางอย่าง
จากนั้นคือการทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด
"จัตุรัสพรแห่งนี้จะเป็นที่อยู่ของเจ้าตั้งแต่บัดนี้ ดูสิ นั่นคือรูปปั้นที่เขาสลักด้วยมือตัวเอง หน้าตาเหมือนเจ้าเลย เจ้าจะต้องชอบมัน"
ตั้งแต่นั้นมา ทุกวันจะมีคนมาเฉือนเนื้อของมัน ดูดเลือดของมัน พวกเขาต้องการพร ต้องการสถานะ ต้องการพลัง
มันจะให้ทั้งหมด แต่มันอยากมอบพลังที่แข็งแกร่งที่สุดให้กับเขา ดังนั้นทุกวันมันจะฉีดพลังเข้าไปในรูปปั้น หวังว่าสักวันหนึ่งจะได้พบเขาอีกครั้ง
เวลาผ่านไป ผู้คนเริ่มพบว่าร่างกายของตัวเองยังคงเน่าเปื่อย ไม่มีทางรักษารูปทรงมนุษย์ให้เป็นปกติได้ ไม่เหมือนกับหายนะทรงพลังที่พวกเขารู้จักเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นพวกเขาจึงคลั่งไคล้สร้างมลพิษ ป้อนอาหาร เฉือน ตัด กลืนกิน ไม่มีที่สิ้นสุด จนกระทั่งวันหนึ่ง คนที่ทนทรมาณกับรูปลักษณ์อันอัปลักษณ์ของตัวเองไม่ไหวก็ทุบรูปปั้นแตก
แล้วหยิบกระจกบานหนึ่งปาใส่ร่างนั้น
"แกไม่ใช่จ้าวหายนะเลยสักนิด แกไม่มีพลังแข็งแกร่ง ให้พรที่สมบูรณ์แก่พวกเราไม่ได้ ดูหน้าตัวเองสิ คุ้นเคยไหมล่ะ?
แน่นอน เพราะแกกลืนกินเขาไป ร่างกายของแกก็เลยกลายเป็นเหมือนเขา แกหัวเราะอะไร ว่าเขาหน้าตาดีงั้นเหรอ?"
คนที่สติแตกเหวี่ยงกระจกลงกับพื้น เศษกระจกที่แตกละเอียดเป็นร่างแหนอนปนอยู่กับเศษรูปปั้น สะท้อนใบหน้าฉงนของเด็กน้อย และใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ของคนที่เข้ามา