เย่ปู้หวี่ผู้อยู่ในมิติที่สูงกว่ากำลังทำงานล้นเวลาอย่างบ้าคลั่ง และในที่สุดก็เสร็จสิ้นการก่อร่างเทพเกียรติ์ขึ้นมาได้ทัน ณ จุดเวลาที่เย่ปู้หวี่คนเดิมทำการข้ามผ่านกาลเวลาเป็นครั้งแรก
เงาร่างหนึ่งพุ่งทะลุกำแพงกีดขวางชั้นแล้วชั้นเล่า ร่วงลงสู่ทะเลดาวอันไพศาลซึ่งวาดขึ้นจากตัวอักษร 'เย่' เศษพลังนับไม่ถ้วนที่ส่องประกายประดุจแสงจิ๋วพุ่งเขายึดเกาะร่างบุคคลที่ชื่อเย่ปู้หวี่นั้นอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเป็นแขนเสื้อยาวลึกลับที่ระยิบระยับด้วยแสงดาวระรื่น
เย่ปู้หวี่ที่ยังอยู่ในสภาพไร้ร่างจริงยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นที่เอ่อออกมาบนหน้าผากอย่างเบามือ แล้วถอนหายใจยาว
"โชคดีที่ฉันลงมือไวพอ ทำให้เสร็จตอนวินาทีสุดท้าย ไม่งั้นก็แผ้วจริง ๆ"
อีกห้าคนรอบด้านพยักหน้าพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย ความโล่งอกปรากฏชัดบนใบหน้าทุกคน
หว่านหลานหายใจโล่ง: "ตอนนี้เทพเกียรติ์ถูกเราแยกออกมาแล้วผนึกไว้ภายในมิติลับสุดยอดนี้เรียบร้อย พลังทั้งหกแบบที่ต่างกันสิ้นเชิงร้อยรัดสานกันอยู่ตรงนี้ ก่อเป็นเกราะพิทักษ์ไร้รูปลำหนึ่ง
ต่อให้องค์เทพองค์ใดเสด็จลงมาอีก ก็หาซึ่งล่วงรู้ความลับของที่แห่งนี้มิได้ งั้นเราจะหาทางกลับกันได้หรือยัง?"
เย่ปู้หวี่จ้องมองมือของตัวเอง แล้วยกมือขึ้นอย่างเบาเสียง
"กลัวว่า...เรายังต้องรออีกระยะหนึ่ง"
ทุกคนหันประสานสายตาไปที่ฝ่ามือของเย่ปู้หวี่ แล้วพร้อมเพรียงกันสูดปากฮือ
ปลายนิ้วของหล่อน ณ บัดนั้น เกาะตัวเป็นเนื้อร่างที่จับต้องได้อยู่ส่วนหนึ่งอย่างชัดเจน