หายนะระดับสิบสามขั้นสุดยอดหลายตัวมองหน้ากันเอง
หายนะที่มีร่างเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งถ่างฝ่ามือออก
"ฉันมีสมอง ไม่ร่วมด้วย"
มันยิ้มแฉ่งมองไปที่เย่ปู้หวี่ นั่งลงบนก้อนหินแล้วแกว่งขาไปมา ช่างดูเหมือนเด็กซนบ้านข้างเคียงเสียจริง
"พี่สาวคะ เรื่องความสามารถของพี่เรายังสำรวจไม่ทั่ว แม้พลังจะไม่แข่ง กระทั่งถือว่าอ่อนแอที่สุดก็ว่าได้
แต่การที่พี่บังคับให้[ฉื่อฮั่ว]ต้องปล่อยพลังต้นกำเนิดออกมา ย่อมหมายความว่าพี่เป็นภัยคุกคามให้มันได้เล็กน้อย จุดนี้แม้ไม่พอให้พี่ฆ่ามัน แต่ก็สัมผัสถึงม่านคำสาปที่นี่ได้
พวกเราก็ไม่ใช่โง่ พี่สาวคะตั้งใจใช้จุดนี้ ให้พวกเราไปกระตุ้นม่านคำสาปใช่ไหม"
เด็กหนุ่มยิ้มจืดๆ มองเธอ แต่ดวงตาใต้หมอกสีเทากลับไร้ซึ่งความปรารถนาดี กลับเต็มไปด้วยเจตนาสังหารเสียมากกว่า
"พี่สาวเก่งจริงๆ อย่างน้อยถ้าพี่ไม่ฉลาดแบบนี้ก็ดี เพราะแบบนั้นฉันจะได้ฆ่าพี่"
เย่ปู้หวี่คิดในใจว่า เทียบกับเด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนทองคำผู้นี้แล้ว เจ้าเสี่ยวว่านั่นแหละน่ารักน่าเอ็นดูกว่า
"เธอชื่ออะไร"
พอออกไปข้างนอกค่อยให้เจ้าตัวดีๆ นี่ไปขวางทางมันเอา
เด็กหนุ่มคิดครู่หนึ่ง "บอกก็ได้ ฉันคือ[ราชัน]"
ดวงตาของเด็กหนุ่มพลันลึกล้ำและมืดมน ขณะที่มันนั่งอยู่บนหิน หายนะระดับสิบสามขั้นสุดยอดรอบด้านต่างรู้สึกตัวเองเตี้ยลงอย่างแอบแฝง มันดูมีสง่าราศีแบบราชันจริงๆ อยู่บ้าง
ในสถานการณ์ที่ทุกอย่างแตกสลาย ผู้ที่ถูกเรียกว่าราชัน หรือผู้ครองบัลลังก์ในใจของสรรพชีวิต ผู้ที่ลงหมึกหนาหนักไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ ก็รวมตัวกันปรากฏออกมาเป็นหายนะเช่นกัน