[ศพดิบกลืนกิน]: ……
คนที่นี่เป็นโรคจิตกันทั้งนัก
ไม่กี่นาทีต่อมา [ลบล้าง] ที่บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติถลาลงไปก้นดิน ส่วน[ศพดิบกลืนกิน]เหลืออยู่แค่หัวเดียว
มันสงสัยอย่างมีเหตุผลว่าคนพวกนี้เว้นหัวของมันไว้ก็เพื่อให้มันยังพูดต่อได้อีกเท่านั้น
[สงคราม]ในกอดักมองขึ้นฟ้า ไปยังดวงจันทร์ที่ซ่อนอยู่เหนือท้องนภา
"มันมาถึงแล้ว มนุษย์ นายยังมีเวลากลับใจมาเป็นผู้ศรัทธาของฉัน ไม่งั้นฉันก็จำใจต้องไปดึงนายออกมาจากเหวลึก"
สไลเดอร์กอดอก แล้วกลอกตาไปทางอื่นอย่างไร้ความสุภาพ
"นายพูดจาไม่ไพเราะเลย ฉันไม่อยากฟัง แนะนำให้หุบปากซะ"
อู่เหยียนชำเลืองมองดวงจันทร์เลือนรางแดนไกลแล้วเบือนสายตากลับ "หยินฝู่ ไปกับฉัน คนอื่นรักษาการณ์ที่นี่"
"เดี๋ยวก่อน" คูหรงแย้งขึ้น "แค่สองคนนี่คงไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่ ฉันกับไอหมิงจะไปด้วย เรื่องที่นี่ฝากไว้กับเซี่ยวว่านกับคนของโลกปัจจุบันแล้วกัน"
กงเจียหยงยกมือขึ้น "ขอให้พาฉันไปด้วยเถิด ถึงฝีมือฉันจะไม่เท่าพวกนาย แต่ใช้เป็นบัฟลดพลังศัตรูก็ยังใช้ได้อยู่ ผู้อำนวยการอู่เหยียน เรานับเป็นเพื่อนร่วมงานเก่ากันแล้ว จะรังเกียจฉันหรอกใช่ไหม"
อู่เหยียนหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหัว "งั้นมาเลย บอกล่วงหน้าว่าเจ้านั่นน่ะ แม้แต่พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าถึงคราวเป็นหรือตายจริง ๆ ฉันก็เหลือทางเดียวคือเปิดใช้แผนสำรอง"
ไอหมิงกระโดดขึ้นทันที "เปิดแผนของฉันก่อนสิ!"
หยินฝู่เขย่าคาง "ของฉันก็ได้นะ"
เซี่ยวว่านยกมือ "ฉันก็ได้ด้วยน้า"
คูหรงหัวเสียคำรามเบา ๆ "ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้เลยว่าพวกนายชอบเอาตัวไปสู้ความตายกันขนาดนี้"