ผู้ตัดสินหายใจฮือ ๆ เสียงแฝดความขมขื่นของคนที่ไม่อาจทำอะไรได้
“เธอก็เห็นแล้ว คนอย่างพวกเราเจอกันแค่ตาเดียวก็บาดเจ็บสาหัส ทั้งสี่ที่อยากจะฆ่ามันให้ได้ แต่ก็ไม่สำเร็จ
[กรรมบาป]คือสิ่งที่ปิดฉากยุคสมัยจุดสูงสุด ตอนนั้นผู้ตัดสินเป็นค่ายำแยกร่างของมันออกเป็นส่วน ๆ และต้องแลกด้วยราคาที่ใกล้จะล่มสลายทั้งหมด ถึงจะทำให้มันหลับใหลได้
แต่นั่นคือสิ่งที่ทำได้ในห้วงอวกาศที่ไร้ผู้คน ถ้าอยากปกป้องคนข้างหลัง การเพียงชักดาบออกมาไม่พอ ห่างไกลเหลือเกิน”
ผู้ตัดสินสามารถจ่ายราคาอันโหดร้ายเพื่อสังหาร[กรรมบาป]ซ้ำได้อีกครั้ง แต่เมื่อถึงตอนนั้น ดินแดนสุดท้ายคงไม่อยู่รอดแน่
[ผู้ไร้ที่หวนคืน]กดความคิดให้นิ่ง “งั้นก็เหลือทางเดียว หาวิธีให้สิ้นสุดอย่างถอนรากถอนโคน คือพาดินแดนสุดท้ายทั้งหมดอพยพไป”
เสียงพูดจบลง ไม่มีใครตอบสนอง
เพราะทำไม่ได้
การพาอารยธรรมทั้งหมดอพยพ คงมีแต่พระเจ้าในตำนานที่จะทำได้
ทะเลสีครามจ้องมองของเหลวอันตรายก้อนนั้น ข้อสงสัยผุดขึ้นในใจ
“นับจน[กรรมบาป]มาถึงที่นี่ ผ่านไปกี่เวลาแล้ว การฟื้นตัวของหายนะขั้นสูงสุดหนึ่งตน ใช้เวลานานขนาดนี้เหรอ”
เซี่ยวไป๋เอียงหัว “ประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วมั้ง”
หมอกจาง ๆ พวยพุ่งพาดผ่านมา อู่เหยียน คูหรง และคนอื่น ๆ มาถึงสำเร็จ พอเพิ่งเข้ามาก็ได้ยินประโยคนี้พอดี
อายเมิงตาโต “ครึ่งชั่วโมง? ครึ่งชั่วโมงพอสำหรับสิ่งนี้จะทำลายดินแดนสุดท้ายไปแปดแห่งแล้ว เจ้าแน่ใจนะ”
เซี่ยวไป๋พยักหน้า “แน่ใจ ก็เจ้าปลาน้อยนี่นะ ทางฝ่ายเธอแก้ปัญหาเรียบร้อยหรือยัง”