เฟิงเหลยยื่นมือออกไปอยากขวาง แต่ผู้ไร้ที่หวนคืนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะระเบิดตัวเอง
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ลี่หย่งที่พุ่งเข้ามารู้สึกถึงพลังบ้าคลั่งนั้นอีกครั้ง ไม่เหลือทางเลือกนอกจากถอยออกไปก่อน โกรธจนสบถออกมา
“คนบ้า!”
ยอมระเบิดตัวเองเพื่อมนุษย์ นี่มันเข้าใจไม่ได้จริง ๆ
เชียนถูที่พุ่งเข้ามายกแขนขึ้น แสงระเบิดสะท้อนอยู่ในดวงตา
ระเบิดตัวเองโดยไม่ลังเลแบบนี้ ฉุดฟ้าพังทลายมันมีเสน่ห์อะไรนักหนา ถึงคุ้มที่จะทำถึงขั้นนี้
เฟิงเหลยแหงนตาโต
“ฉันยอมเลย ฉันไม่ได้บอกให้รอแป๊บนึงเหรอ!”
จะระเบิดก็ต้องระเบิดพร้อมกันสิ ขึ้นไปคนเดียวแรงระเบิดไม่พอ ไอ้ตัวระดับสิบสี่นั่นก็หนีไปแล้ว
“เสี่ยวไป๋ ที่เหลือฝากพวกเธอแล้ว ฉุดฟ้าพังทลาย ฉันนี่ต้องเป็นหนี้พวกเธอไปทั้งชาติจริง ๆ!”
พายุและสายฟ้าที่หมุนตัวเข้าหากันถูกกดทั้งหมดเข้าไปในร่าง แรงผลักจากพายุเบื้องหลังดันเฟิงเหลยพุ่งเข้าหาความมืดที่ถาโถมด้วยความเร็วสุดขีด
จากนั้นด้วยประสบการณ์อันช่ำชอง กดพลังทั้งหมดให้อัดแน่น แล้วจุดระเบิดพลังที่ถูกบีบอัดนั้นลงอย่างเด็ดขาด ณ จุดที่ใกล้ความมืดที่สุด
วงล้อสีเน่ากลืนกินพลังที่บ้าคลั่ง สายฟ้าที่ครอบงำทุกสารทิศฉีกความมืดออก ขับไล่วงล้อกลืนกินจนแตกกระจาย
แขนของความมืดก็ถูกพลังระเบิดนั้นฉีกออกเป็นรอยลึกถึงกระดูกหลายแผล เธอเจ็บปวดจนต้องสลัดพลังระเบิดทิ้ง นี่มันเข้าใจไม่ได้จริง ๆ แลกชีวิตเพียงเพื่อขวางเวลาของเธอได้แค่นิดหน่อย มันคุ้มหรือ
ทะเลสีครามกับเสี่ยวไป๋ก็พร้อมรบอยู่ตลอดเวลา