เหล่าหน่วยกิตชั้นครูในที่นั้นต่างหน้าเมา
ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เย่ปู้หวี่ไม่มีอารมณ์จะเสียเปล่าปาก เธอจึงเล็งปืนพันสีเงินแนบหน้าผากชายผู้นั้น ปากกระบอกแนบชิดผิวหนัง ส่งผ่านการข่มขู่ที่ไม่มีที่สำหรับต่อรอง
"เมื่อนายดื้อรั้นที่จะไม่ยอมปรากฏตัวเอง" เสียงของเย่ปู้หวี่เย็นเยียบจนแทงใจ "เราคงต้องใช้วิธีที่แข็งกร้าวกว่านี้แล้ว"
พูดจบ นิ้วของเธอก็เหนี่ยวไกปืนทันที
ชั่วพริบตา เสียงปืนที่กึกก้องก็ระเบิดขึ้นกลางความเงียบสนิท
เสียงกรีดร้องด้วยความสยดพยันดังขึ้นตามมาทันที เสียงแหลมคมแตกกระจายในอากาศ หักล้างความตายเงียบงันเมื่อครู่ในชั่วพริบตา
แม้แต่อู่เจียกับพวกที่แอบดูอยู่ห่าง ๆ ก็ถลึกตาโต
ท่ามกลางความโกลาหลและตื่นตระหนกนี้ ก็มีคนที่แอบโล่งอกอยู่ในใจ
การเปิดฉากยิงปืนต่อหน้าสาธารณะขนาดนี้ มองจากมุมไหนก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด ผู้นำพวกนั้นย่อมไม่มีทางยอมให้ผ่านไปเฉย ๆ
เย่ปู้หวี่ไม่เสียเวลาพูดมาก ไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที เพียงหมุนปืนสั้นในมือเบา ๆ
ภายใต้สายตาไม่น่าเชื่อของเหล่า 'หน่วยกิต' รอบกาย ปืนสั้นกระบอกนั้นกลับเปลี่ยนรูปร่างขยายออกอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นปืนกลความสูงที่หนักอึ้งและเปี่ยมด้วยฤทธิ์อันตราย
ทันใดนั้น กระสุนก็พุ่งทะยานออกมาเหมือนฝนมหาศาล แสงไฟที่ต่อเนื่องไม่ขาดสายฉีกอากาศ แล่นพัดไปทั่วพร้อมความร้อนแผดเผา
ปากกระบอกพ่นประกายไฟใส่เหล่าคนนั้นไม่หยุด
พวกที่เห็นภาพนี้ ใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความสยดพยันเต็มร้อย ต่างสะบัดหนีกระจายกันท่ามกลางแสงเพลิง