เย่ปู้หวี่พุ่งขึ้นฟ้า ก่อนฟาดศอกลงมา
ร่างที่[อาณานิคม]หลอมขึ้นถูกทุบจนเป็นแอ่ง
เจ้าหรู่เย้ยแล้วกำลังจะเอ่ยปาก แต่ซูอูเว่ยก็ยัดไฟเข้าปากจนเต็ม
โหลวกวานซานถี่ถ้วน
"เวียนกลับให้เจ้าด้วยความเสียสละของเจ้า ส่วนฉันก็เห็นแก่ตัวของฉัน ไอ้บ้านี่ หน้าหนาแค่ไหนถึงพูดคำหยาบช้าขนาดนี้ออกมาได้!"
โข่วอิ้งจ้องมองเหล่าผู้เลือกเฟรมที่นั่งไม่ติดเก้าอี้อยู่ไกล ๆ ด้วยสายตาหนักอึ้ง
"ส่งเข้าค่ายกู้โทษเถอะ เอาไว้ก็ไม่รอด"
มู่ปิงเกอพูดตรง ๆ "ไม่งั้นก็ยิงทิ้งซะ พวกมันหักหลังชิงผลแรงงานของผู้คนไปมากแค่ไหน ก็ให้ได้รับกระสุนเท่านั้นนั่นแหละ"
ซูอูเว่ยขมวดตา "ทำไมต้องเท่ากับที่หักหลังล่ะ หนึ่งคนเท่ากับกรีกหนึ่งครั้งไปเลยดีกว่า กระสุนยังต้องเสียแรงผลิต พวกมันไม่คู่ควรกับของดีขนาดนั้น"
เหล่าผู้เลือกเฟรมได้ยินดังนั้นก็เหงื่อแตกพล่าน
อู่เจียและเหล่าผู้นำเผ่าหันศีรษะมามองคนเหล่านี้อย่างเชื่องช้า คำนวณในใจว่าทำได้จริงแค่ไหน
มีคนส่งเสียงสั่น ๆ ตะโกนออกมา
"ผิดที่สิ่งนั้นน่ะ! สิ่งนั้นลวงใจ ผู้หญิงคนนั้นหลอกฉัน ฉันถึงได้ทำสิ่งนี้ลงไป!" "ใช่! แถมเราก็ไม่ได้ไม่เคยสร้างคุณงามความดี เราก็มีผลงาน ก็มีส่วนร่วมพัฒนาเผ่านี้มาด้วย!" "ถูกแล้ว พ่อฉันน่ะเป็นวีรบุรุษ เสียสละชีวิตเพื่อเผ่ามาแล้ว ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ได้รับสิทธิ์ที่ดีกว่า!"
ได้ยินประโยคนั้น อู่เจียลุกพรวดขึ้น สายตาแหลมคมมองตรงไปยังคนนั้น
กำหนัดหมัดแน่น เดินก้าวยาว ๆ ไปยืนตรงหน้า