[สงคราม]มองไปด้วยสายตาซับซ้อน หัวหน้าวิหารชั้นหนึ่ง ถูกคนโยนเข้ามาแบบนี้จริงเหรอ?
เย่ปู้หวี่เห็นความหยันเยียะในแววตานั้น เธอจึงยืดมือออกมาลากวนวนอย่างหงุดหงิด แล้วพยักหน้ารับอย่างอัดอั้น
ใช่แล้ว หัวหน้าวิหารชั้นหนึ่งอย่างเธอ ก็คือถูกคนโยนเข้ามาจริง ๆ
แต่คำพูดนี้เมื่อไปถึงหูของหายนะตนอื่น กลับให้รสชาติอีกแบบหนึ่ง
[คลั่งบ้า]เลียริมฝีปาก ยังหลงใหลในความรู้สึกตอนที่ได้จุมพิตเส้นผมเมื่อครู่ เธอชอบสีหน้าตกตะลึงไม่รู้จะทำอะไรดี ชอบสายตาที่มองว่าเป็นบ้าเมื่อผู้คนไม่เข้าใจ
เพราะมันแสดงว่าเธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นแบบนี้
"น่าสงสารจริงเนาะ โดนหัวหน้าจับมาปิดผนึกไว้ในเย่จิ้ง จะออกไปน่ะยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์อีก"
เย่ปู้หวี่เกาแขนตัวเอง แล้วหดหลังถอยหลัง
"คุณหายนะนี่...ขออยู่ห่าง ๆ จากฉันได้ไหม ฉันกลัว"
[คลั่งบ้า]ทำหน้าเสียดายทันที "ก็ฉันช่วยนายมาแท้ ๆ ไม่เรียกฉันสักคำว่าพี่สาวก็ยังไม่พอ ยังให้อยู่ห่างอีก ไม่มีน้ำใจจริง ๆ แต่ช่างมันเถอะ พี่สาวฉันชอบนะ~"
แม้แต่[แห้งขาด]ที่ยืนข้าง ๆ ยังอดกระพริบตาไม่ได้
"คุมตัวเองหน่อย ในตัวนางยังมีสิ่งที่เราอยากได้อยู่"
เย่ปู้หวี่เงยหน้าขึ้น "สิ่งที่พวกคุณอยากได้?"
หญิงชราที่พิงไม้เท้าพยักหน้า ไม่แอบแฝงความคิดในใจ
"สิ่งที่นางเพิ่งแตะต้องเมื่อครู่น่ะ คือสิ่งที่ทุกสรรพชีวิตที่นี่โหยหา ภูมิทัศน์เหนือระดับสิบสี่ขึ้นไป ลูกเอ๋ย นางมีบุญวาสนาใหญ่เสียจริง"