โหลวกวานซานกล่าวว่าให้เร็วเข้า เร็วเข้าหน่อย ฉันไม่อยากโดนหัวหน้าทีมศอกตรึก
โข่วอิ้งพยักหน้า ตอบว่ากำลังทำอยู่ กำลังทำอยู่ นี่เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย หวังว่าพวกเราจะทันเวลา
มู่ปิงเกอเร่งเวลาไปเรื่อย ๆ ว่าผลของการหลอมฐานะด้วย[โชคชะตา]ได้ผลดีเกินคาด ตอนนี้เย่ปู้หวี่น่าจะอยู่ในภาวะเสียวซ่าน คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอก
หน้าอวิ้นเฉยชา ถามว่าที่ว่า…ภาวะเสียวซ่าน มันคืออะไร
มู่ปิงเกอเงียบไป 3 วินาที แล้วตอบว่าก็คือมันส์จนขาดสติไง
ทั้งสองเงยหน้ามองฟ้า
เย่ปู้หวี่ที่ทะลวงกะโหลกของ[อมตะ]เข้าไปถึงชั้นในลึก ๆ นั้นเล่นมันจริง ๆ ความตื่นเต้นบนใบหน้าปลอมไม่ได้
ครั้งนี้หล่อนได้เปรียบเหนือรังเองจริง ๆ
ความรู้สึกที่มีทัพพันธมิตรนับหมื่นนับแสนอยู่ข้างหลัง ช่างชื่นใจเหลือเกิน
“ออกมาเลยแก่นั่น! มาลองรับกันอีกรอบสองรอบ ฉันจะทุบโครงกระดูกของแกให้แตกกระจาย!”
“เด็กไร้มารยาท พอมีพลังนิดหน่อยก็อวดอว้า ไม่กลัวลมแรงจนลิ้นหักเหรอ!”
โครงกระดูกยักษ์ยืดมือออกไป คว้าหอกยาวที่ทะลุปรงตัดผ่านม่านฟ้าจากกลางเมฆ แล้วกระแทกลงด้านล่างอย่างรุนแรง
“ถ้าทำลายไม่ได้ ก็ใช้สิ่งนี้พาพวกแกไปสู่การล่มสลายเสียเลย!”
หอกยักษ์ถูกกดลงทีละเมตร ทีละเมตร เสียงกรีดร้องด้วยความตระหนกกลบทุกเสียงทั่วทั้งเมืองใน
เหมือนกระบอกฉีดยักษ์มหึมา จ่อเข้าที่โลกทั้งใบ แล้วแทงลงไป
เย่ปู้หวี่ไม่เพียงไม่ขัดขวาง หากยังหัวเราะออกมาอีก
หล่อนปรบมือชูชื่นชม
“เยี่ยมเลย เยี่ยมจริง ๆ แกทำเรื่องดีงามครั้งใหญ่เสียจริง!”