เมื่อนึกถึงดาบยาวของโหลวกวานซาน เย่ปู้หวี่ก็อดชะตากำลังใจให้เฟิงเจี้ยนอวี่ไม่ได้
ดาบใหญ่สี่สิบเมตร ต่อให้วิ่งไปสามสิบเก้าเมตรก็หนีไม่พ้น
"จุ๊ๆ... เข้ามาฟังสิ"
โข่วอิ้งกวักมือเรียก ให้ทุกคนฟังเสียงจากเครื่องมือเฝ้าระวัง
"เจอไอ้โง่ตัวหนึ่ง จะใช้มันเป็นแพะรับบาป เบี่ยงเบนสายตากองรักษาความมั่นคงสังคม เสร็จพิธีสังเวยแล้วก็ออกจากโลกปัจจุบัน"
เสียงแปลกหน้าถามขึ้นว่า "แกแน่ใจเหรอว่านักเรียนคนนั้นเป็นคนธรรมดา?"
เฟิงเจี้ยนอวี่หัวเราะเย็น "แน่ใจสิ กลิ่นความโง่บริสุทธิ์ขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่บนหน้าเจ้าหน้าที่กองรักษาความมั่นคงสังคม"
เย่ปู้หวี่ผู้โง่บริสุทธิ์: .........
สมควรแล้วที่จะตบหน้ามันหนึ่งที ดูซิว่านัยน์ตาใครทื่อกว่ากัน
เสียงของเฟิงเจี้ยนอวี่ แม้จะผ่านเครื่องมือเฝ้าระวัง ก็ยังลดทอนความมุ่งร้ายลงไม่ได้
"พรุ่งนี้ฉันจะให้คนอื่นลงมือ วางใจได้ ต่อให้มันโง่แค่ไหน ฉันก็จะไม่ยุ่งกับมันเป็นครั้งที่สอง ป้องกันความผิดพลาดเล็กน้อยที่ทำให้เรือล่ม"
เย่ปู้หวี่ตัดสินใจแล้ว รอเดี๋ยวจะยิงมันก่อนเลย!
"ดูท่าเฟิงเจี้ยนอวี่จะไม่ไปตามนัดพรุ่งนี้แล้ว"
โข่วอิ้งมองทุกคน "จะลงมือตอนนี้เลยไหม?"
"แน่นอน" หว่านหลานกัดลูกอม มุมปากยกยิ้มไม่เป็นมิตรนัก "แต่แรกเราไม่ได้ตั้งใจจะให้มันได้นอนค้างคืนอยู่แล้ว"
ซูอูเว่ยยิ่งเติมเชื้อ "อาจารย์สือบอกแล้ว ให้เราจัดการตามสบาย ถ้าไม่สร้างผลงานอะไรออกมาสักหน่อยไม่ได้"