เสียงหนักแน่นมั่นคงดังลอดมาจากวิทยุสื่อสาร: “ใจเย็น ๆ บีบวิทยุให้แตก”
เย่ปู้หวี่สูดน้ำมูก ง้างมือออกแรงบีบ แต่มันไม่แตก
เธอก้มมองวิทยุในมือ น้ำตาไหลพราก: “ผลิตภัณฑ์แกรนด์เซีย ในเวลาแบบนี้คุณภาพดีเกินไปก็ไม่ดีนะ!”
มองไปรอบตัว คว้าไม้พายที่อยู่ใกล้ ๆ เล็งไปที่วิทยุ ทุบลงไปเต็มแรงหลายครั้งกว่าจะทุบแตก
“แล้วยังไงต่อ?”
ท่ามกลางคลื่นเสียงร่ำไห้โกลาหล ก็มีน้ำเสียงหนึ่งที่ราบเรียบและมีเหตุผล ดังตัดเสียงรบกวนขึ้นข้างหลังเย่ปู้หวี่
“หลังจากนั้นก็ยกให้พวกเรา”
คลื่นพลังมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างผู้มาเยือน ก่อนที่เย่ปู้หวี่จะทันเห็นหน้าเขา
ร่างนั้นพุ่งทะยานดั่งสายรุ้ง กระโจนขึ้นฟ้า เพียงพริบตาก็มาถึงใต้ท้องของ [วาฬเพลงคร่ำครวญ] ภายใต้เงามืดทะมึนที่บดบังฟ้า กลายเป็นแสงทองสาดใส่ [วาฬเพลงคร่ำครวญ] อย่างแรง
เหนือน่านน้ำแห่งแม่น้ำลืมเลือนทั้งสาย วาฬที่ประกอบด้วยสสารปริศนา รูปร่างมหึมาราวกับเมืองลอยฟ้าที่ถูกคว่ำลง ตาเปล่าไม่อาจมองเห็นขอบเขต ทำได้เพียงเห็นเค้าโครงราง ๆ
ส่วนแสงทองที่พุ่งจากข้างล่างขึ้นข้างบน ราวกับปลาบินที่กระโจนขึ้นจากทะเลเดือด เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมหึมาเบื้องบน ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูเหมือนน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ
ต่อจากนั้น ก็มีร่างอีกหลายร่างปรากฏตัวขึ้น มุ่งหน้าสู่ต้นตอที่ทำให้แม่น้ำลืมเลือนปั่นป่วนอย่างไม่ลังเล
“เป็น [วาฬเพลงคร่ำครวญ] จริง ๆ ด้วย นึกว่ามันหลับใหลอยู่ในเขตหวงห้ามมาตลอดเสียอีก”
“ไม่รู้สิ ก่อนหน้านี้ฉันเต้นอยู่ตรงหน้ามัน ก็ไม่เห็นมันมีปฏิกิริยา”
“ภัยพิบัติที่ไม่มีพิษภัยที่สุด... เหลวไหล! ออกโรงก็ปั่นป่วนแม่น้ำลืมเลือนเลย ใครว่ามันไม่มีพิษภัยฉันอัดมัน!”
จำนวนลำแสงที่พุ่งขึ้นมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ดุจเส้นไหมสีทอง เชื่อมต่อกันและกัน ซ้อนทับและเสริมพลังซึ่งกันและกัน
ร่างนับร้อยกลายเป็นแสง สานโครงตาข่ายผืนใหญ่ ส่องสว่างแม่น้ำลืมเลือนที่ไม่เคยสว่าง มุ่งตรงเข้าห่อหุ้ม [วาฬเพลงคร่ำครวญ]
เย่ปู้หวี่เงยหน้าขึ้น กลางม่านตาสะท้อนภาพดาวตกที่โคจรย้อน
แสงที่สะกดขวัญ ราวกับขับไล่ความโศกเศร้าที่ลอยคลุ้งไม่จางหาย ความปั่นป่วนของแม่น้ำลืมเลือนค่อย ๆ สงบลง ทว่าภายในใจของเย่ปู้หวี่กลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
ด้วยแสงสุกสกาวนี้ เธอได้เห็นภาพรวมของ [วาฬเพลงคร่ำครวญ] อย่างราง ๆ นั่นไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในฝันแต่อย่างใด กลับเป็นซากปรักหักพังแห่งความตาย
ซากที่ทั้งร่างหล่อหลอมจากเหล็กกล้า ขอบมุมสีดำทมิฬน่าเกลียดน่ากลัวบนแผ่นหลัง ดูเหมือนยางมะตอยที่แข็งตัว หรือกำแพงเมืองโบราณที่ถูกฝุ่นจับจนมิด ขณะที่ร่างขยับตัว พายุคำรามพัดผ่านเหลี่ยมมุมอันเงียบงัน ส่งเสียงคร่ำครวญสะเทือน
นั่นคือซากโลกแห่งความตายที่ล่องลอย
ชั่วพริบตา ความโศกเศร้าที่เสียดแทงจิตวิญญาณก็ถาโถมเข้าใส่หัวใจ เย่ปู้หวี่ม่านตาหดเกร็ง ความรู้สึกเจ็บแปลบบีบให้เธอต้องหลับตา
ความเจ็บแปลบนั้นกระตุ้นให้ขมับปูดโปน สมองปวดบวมจนแทบคลั่ง จิตวิญญาณเริ่มบิดเบี้ยว
เย่ปู้หวี่รู้สึกว่ามีของเหลวเหนียวข้นไหลออกจากดวงตา แม้หลับตาก็ยังเห็นสีแดงฉาน
จิตวิญญาณก็เลือดออกได้หรือ?
ภาพที่เสียดแทงจิตใจ ทะลวงถึงจิตวิญญาณยังคงติดตาไม่เลือนหาย เสียงคร่ำครวญยิ่งชัดเจนขึ้น ราวกับผีร้ายในป่าดง กำลังคืบคลานเข้ามาในที่ที่มองไม่เห็น
เย่ปู้หวี่ถูกบีบให้ลืมตา [วาฬเพลงคร่ำครวญ] ร่วงหล่น ความมืดไร้สิ้นสุดหลั่งไหลเข้ามาในดวงตา
เธอเห็นฟ้าถล่มดินแยก โลกล่มสลาย โลกที่รุ่งเรืองถูกคลื่นยักษ์กลืนหายไปในพริบตา จิตวิญญาณจมลึกบิดเบี้ยว มือหลายคู่ยื่นออกมา วิงวอนขอการไถ่โทษ เสียงคร่ำครวญไม่หยุดหย่อน
ภาพเหล่านี้ไม่อาจสะบัดหลุด ไม่อาจหลบหนี กระทั่งเล็ดลอดเข้าหู รุกล้ำสมอง จนกระทั่งทำให้เหตุผลขาดผึง ดิ่งสู่ความคลั่ง
ท่ามกลางความหวาดกลัวที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้นี้ จิตวิญญาณของเย่ปู้หวี่ลัดวงจร สลบไสลไปโดยสิ้นเชิง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เธอถึงฟื้นคืนสติ
ภายในห้องที่เงียบสงัด เย่ปู้หวี่จ้องมองเพดานสีขาว สมองที่หยุดทำงานไปในที่สุดก็เริ่มรีบูต ความคิดที่ยุ่งเหยิงพลุ่งพล่าน พลุ่งพล่านอยู่นานกว่าจะกลับเข้าที่
ข่าวดี ดูเหมือนว่าฉันจะรอดแล้ว
เย่ปู้หวี่ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง คลำแขนคลำขา ยืนยันการมีอยู่ของเรือนร่างแล้ว ก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
“เยี่ยมไปเลย รอดแล้ว”
เธอลงจากเตียงสำรวจรอบตัว สายตากวาดผ่านเครื่องมือแพทย์ล้ำสมัย เดินไปที่หน้าต่าง สูดลมหายใจลึกรับสายลมอ่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีที่รอดชีวิตมาได้
“การมีชีวิตอยู่มันดีจริง ๆ”
สายลมส่งมาจากนอกหน้าต่าง พัดพาความเหนื่อยล้าออกไป แผ่วเบาโอบอุ้มเรือนผมนุ่มสลวยสีเงินประกายของเธอ ปลายผมพลิ้วไหวราวกับผงดาวร่วงหล่นลงบนบ่า แล้วทิ้งตัวลงบนอก
ทว่าเย่ปู้หวี่กลับหาได้รู้สึกถึงความอ่อนโยนไม่ เลือดในร่างเย็นเฉียบ รอยยิ้มบนหน้าค่อย ๆ จางหาย เธอค่อย ๆ ก้มลงมองเส้นผมของตัวเอง
ขาว สีขาวสะดุดตาจนน่าตกใจ ขาวอย่างผิดปกติ ขาวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน!
“เฮ้ย!?”
เย่ปู้หวี่ร้องลั่น ฉับพลันดึงประตูห้องน้ำออก มือทั้งสองยันไว้ที่ขอบอ่างล้างหน้า จ้องมองตัวเองในกระจกด้วยดวงตาสีแดงเหมือนผลทับทิมคู่หนึ่ง
ผมยาวสีเงินสลวยดุจแพรไหมที่แสงจันทร์หลอมทิ้งตัวลงมา ดวงตาสีแดงทับทิมแวววาวเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย ไม่ใช่แดงฉานเหนียวข้น แต่เป็นแดงใส ราวกับผลเชอร์รีสีแดงที่สะท้อนแสงแดดได้ มีชีวิตชีวาและสุกสกาว
ขนตาสีขาวดุจหิมะโปรย ปกคลุมความจัดจ้านของสีตา ยิ่งขับเน้นให้ดวงตาคู่นั้นราวกับงานศิลป์ สะกดสายตาผู้มอง
ดั่งกวางที่หลงทางในพงไพร เย่ปู้หวี่ยกมือขึ้นหยิกแก้มตัวเองอย่างงุนงง แล้วดึงปลายผมที่เปล่งแสงเยือกเย็น
ทั้งตัวอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
“สวรรค์เอ๋ย ขนาดเปลี่ยนสกินให้ฉันเลยหรือ?”
ยังไม่ทันที่เธอจะหาเหตุผลต้นปลายเข้าใจ นอกประตูก็พลันมีเสียงฝีเท้าเป็นจังหวะดังขึ้น
“แกร๊ก”
ประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออก คนแรกที่เข้ามาในห้องถือสมุดบันทึกในมือ ก้มหน้าก้มตาเดินไปที่เตียงพลางพูดกับชายผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมด้านหลัง
“ตามคำบอกเล่าของคนพายเรือหมายเลข 477 คนบนเตียงนี้คือผู้ที่เห็น [วาฬเพลงคร่ำครวญ] กับตา และเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกพัวพันในเหตุการณ์ [ไฟถนน]”
เธอเปิดดูรูปถ่ายในสมุดบันทึก คิ้วขมวดแน่น “เพียงแต่ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลังจากกลับมาจากแม่น้ำลืมเลือน ทั้งสีผมและสีตาก็เปลี่ยน จากเดิมผมดำตาดำกลายเป็นผมขาวตาชาด
ฉันสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการตื่นรู้ของเธอ จากข้อมูลก่อนหน้านี้ เย่ปู้หวี่เดิมเป็นคนธรรมดา ไม่ได้อยู่ในคลาสตื่นรู้ บางทีการเดินทางไปแม่น้ำลืมเลือนอาจกระตุ้นจิตวิญญาณของเธอ ตอนนี้ได้ตื่นรู้ความสามารถที่ชื่อ [ต่อชีวิต] แล้ว
แต่ยังมีข้อกังขาอีกข้อ แม้แต่คนพายเรือระดับ 4 ก็ยังไม่อาจต้านทานอิทธิพลของ [วาฬเพลงคร่ำครวญ] ได้ เธอรักษาสติไว้ได้อย่างไร?”
เย่ปู้หวี่ส่ายหน้า ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มายืนอยู่ข้างเตียงพร้อมคนทั้งสองตั้งแต่เมื่อไร ตอบกลับอย่างหนักใจ:
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
พี่สาวที่กำลังรายงานเงยหน้าขึ้นทันที มองหน้ากับเย่ปู้หวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เธอเหลือบมองเตียงว่างเปล่า แล้วมองเย่ปู้หวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“เธอตื่นตั้งแต่เมื่อไร?!”
“เมื่อกี้?” เย่ปู้หวี่เอียงหัว
สายตามองข้ามพี่สาวตรงหน้าไปยังชายผู้เปล่งรัศมีผู้นำด้านหลัง
“คุณคือ?”
“ซือเหวยเจี่ยน” ชายหนุ่มยกมือหยิบเอกสารแสดงตนออกมา “เจ้าหน้าที่พิเศษกองรักษาความมั่นคงสังคม รับผิดชอบสอบสวนเหตุการณ์ [วาฬเพลงคร่ำครวญ]”
ชายหนุ่มที่เก็บเอกสารแล้วยิ้มอย่างเป็นกันเอง ดึงเก้าอี้ข้าง ๆ มาบอก: “ไม่ต้องเครียด นั่งลงเถอะ ก็แค่มีเรื่องต้องการถามสักหน่อย”
เย่ปู้หวี่นั่งลงอย่างกระวนกระวาย: “เอ่อ คือว่าที่พี่สาวคนนี้พูดเมื่อกี้ก็เกือบหมดแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะเสริมอีก ส่วนสาเหตุที่รักษาสติได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”