ฝ่าเท้าของโข่วอิ้งขยับเล็กน้อย เงาดำบิดเบี้ยวหลอมรวมกัน กลายเป็นดอกบัวดำที่เบ่งบาน
เว่ยเอ๋อร์จากฝ่ายรอยแยกขมวดคิ้ว มองดูเปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่กลางฝ่ามือ คนข้างกายมีสีหน้าหนักแน่น
“หัวหน้าทีม เปลวไฟนี้สามารถเผาผลาญพลังแห่งหายนะได้ และเงาใต้เท้าก็กำลังรบกวนเราอยู่ตลอด พยายามจะกักขังเราไว้ตรงนี้ เราจะทำยังไงต่อไป?”
เสาหลังเว่ยเอ๋อร์เริ่มสั่นสะเทือน เธอหันไปมอง กลไกลงโทษของอาคารถูกเปิดใช้อีกครั้ง สิ่งนี้กลายเป็นอาวุธในมือของอีกฝ่ายไปแล้ว
ถ้าผู้หญิงคนนั้นลงมืออีกครั้ง สถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญก็จะยุ่งยากมาก
เดิมทีคิดว่าสิ่งที่ยากที่สุดในงานเลี้ยงการแสดงครั้งนี้คือเชียนถู ไม่คิดว่าจะมีคนบ้าหกคนที่พุ่งออกมา พวกเขาคิดจะต่อสู้กับทุกคนในที่นี้จริง ๆ
“พวกเธอออกไปก่อน ฉันอยู่ต่อ จะดูว่าสามารถเอาความลับแห่งการเป็นเทพได้หรือไม่ ถึงแม้…จะเป็นไปไม่ได้”
กฎเรื่องความนิยมนั้น ไม่เป็นมิตรกับเธอเลย เธอไม่ชอบออกหน้ากล้อง ดังนั้นสิ่งที่เรียกว่าเจ้าความนิยม แค่คิดก็รู้สึกขนหัวลุกแล้ว
“อื้ม…ถ้ามีอันตราย ฉันก็จะออกไปเหมือนกัน”
เพื่อความลับแห่งการเป็นเทพที่ไม่แน่นอน กลายเป็นจุดสนใจของฝูงชน ขอโทษที เธอทำไม่ได้
“โอเค หัวหน้าทีมระวังตัวด้วย”
คนของฝ่ายรอยแยกเลือกที่จะถอนตัวโดยตรง เหลือเพียงเว่ยเอ๋อร์คนเดียว แอบซ่อนตัวไปที่มุมหนึ่ง เงียบ ๆ สังเกตทุกสิ่ง