เชียนถูถอนหายใจ: "จริง ๆ ก็ทำอะไรไม่ได้ แต่หวังว่าพวกคุณจะรอดออกจากปราสาทนี้ไปได้"
นางเงยหน้าขึ้น มองทั้งหกคนด้วยสายตาเยียบเย็น
"ฉันชื่นชมคนที่กล้าท้าทายกฎ แต่มีข้อแม้ว่า พวกคุณต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้"
เสียงเพิ่งจบลง เท้าก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้างหูอย่างกับปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า โหลวกวานซานรีบยกแขนขึ้นรับ แรงมหาศาลกระแทกเข้ากับแขน พร้อมกับตัวเขาที่ทะลุเสาสามต้นก่อนจะกระแทกเข้าฝาผนัง
สืออิงวางเท้าลง มุมปากมีไอสีขาวเล็ดลอดออกมา
"อย่าหยิ่งเกินไปเลย แค่ระดับเจ็ดเท่านั้น"
นางหันมามองเย่ปู้หวี่: "ต่อไป ก็เป็นเธอ"
โข่วอิ้งกับหว่านหลานเตรียมลงมือ ในวินาทีถัดมา หมอกดำก็พุ่งขึ้นจากใต้เท้า อิ่นลี่ปรากฏตัวจากด้านหลัง ยกแขนขึ้นแล้วฟาดลงอย่างรุนแรง
"พวกแกด้วย!"
หว่านหลานและโข่วอิ้งที่สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่า รีบยกการ์ดขึ้นป้องกัน แต่ก็ยังถูกแขนนั้นกระแทกเข้าอย่างจัง แรงเหมือนรถไฟชนเข้ากระทบทั้งร่าง รู้สึกได้ว่าอวัยวะภายในขยับเขยื้อน ร่างทั้งสองกระเด็นออกไปด้านข้าง
มนุษย์ปลาที่มีเหงือกยื่นมือออกมา ยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วตะปบไปทางมู่ปิงเกอกับซูอูเว่ย
ซูอูเว่ยดวงตาเป็นประกาย แสงดาบอันคมปลาบวาบผ่านไป ทว่ากลับถูกครีบปลาของอีกฝ่ายรับไว้ มนุษย์ปลาหัวเราะเยาะแล้วเหวี่ยงทั้งสองคนออกไปไกล กระแทกลงพื้นอย่างแรง
"ความสามารถของบัตรประจำตัว ไม่ได้มีแค่พวกแกที่ใช้เป็น"
เพียงชั่วพริบตาเดียว นอกจากเย่ปู้หวี่แล้ว มู่ปิงเกอกับคนอื่น ๆ ถูกโจมตีกระเด็นทั้งหมด สายตาแฝงเจตนาร้ายราวกับผีร้ายปรากฏขึ้น จับจ้องไปที่เย่ปู้หวี่